Page 55

جلد چهارم کتاب دعوی ۵۰ فایده مدعائیکه حمل و مؤنت دارد که اگر مدعا دا به بود و نظر قاضی نیز نمیتوانستند شهود مدعی بان و آن دابه بر در مسجد بود امر کند قاضی بدرآوردن در مسجد زیر که نزد حاجت رواست واگر نظر قاضی میرسید بان پس نیارد آنرا در مسجد و ذکورشیدالدین فی فتاواه في باب دعوی الدین بسبب وغير سبب مدعى اذا كان له حمل ومؤنة لا يجبر المدعى عليه على احضاره مجلس القضاء وتفسير الحمل والمؤنة ان يكون لحال لو مراسا نا يحمله الى مجلس القضاء لا يحمله مجانا بل يطلب الاجر فهذا محمله حمل ومؤنة وذكر بعد هذا في هذا الباب ايضا بورقين ان ما لا يمكن رفعه بيد واحد فهو ماله حمل ومؤنة ولا يجبر على الاحضار ولا يصح دعوى الاحضار وفى لجامع لمحمد بن مرسل الاسنروشتي رحمهما الله تعالى فان بعض العلماء رحمهم الله تعالى ما يحتاج في نقله الى المؤنة كالحنطة والشعير فهذ حماله حمل ومؤن وما لا يحتاج فى نقله الى المؤنة كالمسك والزعفران و سلفل فهذ محما لا حماله ولا مؤنة وقال بعضهم ما القوة سعرة في عادتی البلد ان فهذ مما ليس حمل و مونه وما اختلف سعره في البلد ان فهذا ماله حمل ومؤنة را فصوت و ذکر کرده است رشید الدین رحمة الله تعالی در فتاوای خود در باب دعوای دین بسبب و غیر بسبب که اگر مال مد عا را حمل و مؤنت باشد جبر کرده نمیشود بر مدعی علیه بحاضر آوردنش در مجلس قضاء وتفسير حمل ومؤنت اینست که مد عا بجائی باشد که اگر صاحبش بفر ماید کشی را ببرد داشتنش بسوی مجلس قاضی مفت نمیبر واره آن را بلکه مزد میخواهد پس این مال مدعا از ان قبیله است که آن را حمل و مؤت است و نیز ذکر کرده رشید الدین در همین باب دو ورق