Page image — the source of record
Machine transcription
کتاب دعوی ٤٩ جلد چهارم
يجلس في داره ووقع الدعوى في حجر لا يسع باب داره فانه يخرج الى باب داره
او يأمر نائبه حتى يخرج ليشير اليها الشهود بحضرته قال في غاية البيان
فان كانت دابة ولا يقع بصر القاضي عليها ولا يتأتى الاشارة من الشهود و
المدعى وهو على باب المسجد يأمر بادخالها فانه جائز عند
الحاجة وان كانت يقع بصر القاضي عليها فلا يدخلها (تکمله)
و اگر دشوار بود حاضر نمودن مال مدعا بها بوجود باقی بودنش چنانکه در آوردنش مشقت بود
اگرچه اندک باشد آن مشقت و حال آنکه ممکن بود برای قاضی اینکه حاضر شود آنرا
بنفس خود یا بفرستادن امین خود مانند آسیا و توده طعام و رمه گوسفند بفرستد قاضی امین خود را
و گفته است شمس الائمه حلوانی رحمة الله علیه که بعضی از منقولات آن است که ممکن نمیباشد
حاضر کردن آن نزد قاضی مانند توده غله و رمه گوسفند پس قاضی در ینصورت با اختیار است
اگر بخواهد حاضر شود در آن موضع اگر آسان بود مر قاضی را حاضر شدن و اگر آسان نبود
اورا حاضر شدن و مأذون بود در خلیفه گرفتن بفرستد قاضی خلیفه خود را بآن موضع از برای
آنکه بشنود خلیفه او شهادت گواهان مدعی را بحضور مال مدعا به نیز بفرستد قاضی گواهانرا
با خلیفه خود از برای اینکه گواهی بدهند بنزد قاضی باینکه گواهان مدعی گواهی دادند برای مدعی در نیرت
حکم کند قاضی برای مدعی و آن کسی را که قاضی فرستاده است برای شنیدن شاهدی قاضی
نمیباشد پس چاره نیست از قضای خود قاضی باین شهادت و این حکم گذشته نظیر آنست
که قاضی نشسته باشد در سرای خود و واقع شود دعوی در اشتریکه در آمده نمیتواند در دروازه سرای
پس برآید قاضی بدروازه سرای خود و یا بفرماید نائب خود را که بر آید برای اینکه اشارت کنند
بسوی آن اشتر گواهان مدعی بحضور قاضی یا نائب وی و گفته است در غایة البيان
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.