Page 487

جلد چهارم کتاب دعوی گفته اند علماء رحمهم که گذاشته شود آن ولد نزد مادر کلان او و گفته شود پدر را که طلب و جستجوی زن خودرا زیرا که هر گاه معلوم نباشد مکان مادر او پس او در حکم مفقود است پس اگر حاضر کرد پدر زنی را و گفت که این ست دختر تو و این ولد من از و پیدا است و آنزن راست گوی کرد پدر را درین دعوی و مادر کلان گفت که این زن دختر من نیست و دختر من مرده است معتبر قول پدر و آن زن است و همین زن مرد لایق تربیت به نگهداشتن آن ولد از ما در کلان او وكذا لو قال الابان لا حين خاصمته الجدة هذا ابني لا من ابنتك فالقول قوله لان الجدة اقرت له بالنسب والاب منكر حق الجدة ( قاضيخان ) و همچنان اگر پدر در اول گفت در وقت نزاع کردن ما در کلان ولد با او که این ولد پسر من است اما نه از دختر تو پس معتبر قول پدر است زیرا که ما در کلام اقرار کرده است به نسب ولد از پدر و پدر منکر شده از حق نگهداشتن مادر کلان وذكر الشويح في الفتاوي امرأة ماتت واختلف الزوج وورثتها فى مهرها الذي كان عليه فادعى لزوج انها وهبت منه في صحتها و ادعى الورثة ان الهبة كانت فى مرض موتها فالقول يكون قول الزوج لانه ينكر استحقاق ورثة المرأة المال على الزوج واستحقاق الورثة ما كان ثابتا فيكون القول قوله الا ان هذا يخالف رواية الجامع الصغير ولا اعتماد على تلك الرواية لانهم تصادقواعلى المهركان واجبا عليه واختلفوا في السقوط فكان القول قول من ينكر السقوط ولان الهبة حادثة والاصل في الحوادث ان يحال الى اقرب الاوقات ( قاضیخان ) و ذکر کرده