Page 488

جلد چهارم ٤٨٣ کتاب دعوی و ذکر کرده است امام نسفی رحمة الله علیه در فتاوای خود که زنی مرد و شوهر و ورثه زن باهم اختلاف کردند در آن مهر او که بر شوهر بود پس شوهر دعوی کرد که بخشیده است مهر خود را بمن در حال تندرستی خود و دعوی کردند ورثه زن که بخشیده است مهر خود را در مرض موت خود پس معتبر قول شوهر است زیرا که او منکر است از حقدار شدن ورثه زن انمال را و حال اینکه حقدار بودن ایشان ثابت نبود پس معتبر قول شوهر است ولیکن اینقول امام نسفی رح مخالف است از روایت جامع صغیر و اعتماد بران نیست زیرا که ورثه و شوهر باهم اتفاق کرده اند بر اینکه مهر واجب بود بر شوهر و باهم اختلاف کرده اند در ساقط شدن مهر پس معتبر قول آن کسی است که منکرست از ساقط شدن مهر که ورثه و دیگر اینکه بخشش امریست نوپیدا و قاعده کلیه در چیزهای نوپیدا این است که حواله کرده میشود به نزدیکتر وقتها و نزدیکتر وقت در اینجا وقت مرض است نه وقت تندرستی ادعت مهر المثل وقالت تزوجتنى على شيئ صحة الدعوى لان جعل الشيئ مهراً مجهول فصار كانه تزوجها ولم يسم لها مهرا (فصول عمادی و انما لفتن) زنی دعوی کرد مهر مثل را و گفت که تو نکاح کرده مرا بچیزی درست است این دعوی زیرا که چیز یرا مهر گردانیدن مجهول است که آن چیز چیست پس اینصورت چنان شد که بنکاح گرفته باشد زنی را و نامیده باشد برای او مهر را ادعت المهر المسمى في التركه وهو مائة دينار ثم ادعت انه كان الزوج في حيوته زاد له مائة اخرى لا يصح الدعوى الثانية لانها لما قالت كما لزوج بمائة فقد اقرت ان كل المهر المائة فاذا اد الزيادة بعد ذلك والزيادة يلتحق باصل العقد ظهر ان المائة الاولى لم تكن كل المهر بل كانت بعض المهر فتصير متناقضة (فصول عمادي) فایده دعوی مهر در ترکه