Page 486

جلد چهارم ۴۸۱ کتاب دعوی ظاهر وكذلك اذا قالت تزوجت رجلا لانها اقرت بالنكاح لمجهول فلم يصح اقرارها وان قالت تزوجت فلانا وطلقنی لا یقبل قولها ويكون للاب ان ياخذ منها الولد الا ان يصدقها المقر له فى الطلاق (قاضيخان) زن طلاق کرده شد و طلب کرد نفقه ولد خود را از شوهر طلاق دهنده و طلاق دهنده گفت که تو نکاح کرد با دیگر شوهر و مانده است تراحق نگهداشت ولد و من میگیرم ولد را از تو و آنز گفت که نکاح نکرده ام با دیگری یا گفت که نکاح کرده بودم با مردی اما طلاق داده است مرا معتیق میشود گفته زن اما در صورتیکه منکر شود از نکاح کردن پس ظاهر است و همچنان اگر گفت که بنکاح گرفته ام مردیرا زیرا که اقرار بنکاح مجهول کرده است پس صحیح نمیشود اقرار او و اگر گفته باشد که نکاح کرده ام بفلان و طلاق کرده است مرا قبول نمی شود قول او و مرد را است که بگیرد ولد را الا و مگر وقتی که راست گوی کند زنرا مردی که اقرار کرده است زن برای بنکاح در طلاق کردن صغیر جاءت به امه تطلب لنفقة من الاب فقال الاب انا احق به لان امه فى نكاحى لكنها هربت منى وقالت الجدة لا بل انت امه قالوا يترك لولد مع الجدة ويقال للاب اطلب مرائك لان الام اذا لم يعرف مكانها كانت بمنزلة المفقودة فان احضر الاب امراة وقال هذه ابنتك وولد بي هذ منها وصدقته المراة في ذلك وقال الجدة ما هذه ابنتي ابنتي قد ماتت كان القول قول الاب والمراة وهما اولى بالولد (قاضيخان) صغیر را آورد مادر مادر او و طلب کرد نفقه را او از پدرش و آگفت که من لایق ترم به نگهداشتن او زیرا که مادر او در نکاح من است ولیکن گریخته است از من و مادر کلان او گفت که نه چنین است بلکه مادر او مرده است