Page 471

جلد چهارم ۶۴۶ کتاب الدعوی و این حکم وقتی است که مهر دین باشد اما اگر مال معین باشد پس اگر با هم خلاف کردند در اندازه آن پس اگر مهر چیزی بود که عقد نکاح تعلق باندازه او داشته باشد چنانکه نکاح کرده بود زیر الطعام معین و با هم اختلاف کردند شوهر گفت که نکاح کرده ام ترابهین بشرطیکه کیزوار است و زن گفت که نکاح کرده مرا بهمین طعام بشرطیکه دو خروار است پس حکم این اختلاف مانند حکم آن اختلاف است که در هزار و دو هزار است وان کان مما لا يتعلق العقد بقدره بان تزوجها على ثوب بعينه كل ذراع منه يساوى عشرة دراهم فاختلفا فقال الزوج تزوجتك على هذا الثوب بشرط انه ثمانية اذرع فقالت انه عشرة اذرع لا يتحالفا ولا يحكم مهر المثل والقول قول الزوج بالاجماع (عالمگیری) و اگر مهر از ان چیزی بود که تعلق نداشته نکاح باندازه آن مانند آنکه نکاح کرده بود بشر به جامه معین که هرگز او برابر دو درم بود و با هم اختلاف کردند که شوهر گفت که نکاح کرده ام ترا باین جامه شب بشرطیکه هشت گز است و زن گفت شب بشرطیکه ده گر است یجب دیگر سوگند نکنند و حکم گردانیده نمی شود مهر مثل تغیر قول شوهر است با جماع ولوانهـمـا تـصـاد قاعلى المهر وهو عين كالعبد والعروض ونحوهما فهلك عند الزوج ثم اختلفا في قيمته فالقول قول الزوج بالاجماع كذا في شرح الطحاوي (عالمگیری) و اگر با هم اتفاق بودند در مهر و آن مال معین بود مانند غلام و خیار امانت در آن و ہلاک شد نزد شوهر بعد از ان با هم اختلاف کردند درت آن پر معتبر قول شوهر است باتفاق همچنین است در شرح طحاوی رحمہ اللہ علیہ