Page 455

جلد چهارم ۴۵۰ کتاب دعوی باید دریسکه مردی دعوی کند بنکاح زنی را و انزن نکاح بدیگری کرده باشد سیلمتہ ولو قالت تزوجتها جميعا هذا امنت هذا منذ سنة كانت امراة صاحب الامس (فصول عمادی) و اگر آنزن گفت که بنکاح گرفته ام هر دوی مدعیان را این را امروز و این را از مدهٔ یکسال پس میشود برای صاحب دیروز و لو تزوج امراة بشهادة شاهدین ثمر انكرت المراة النكاح وتزوجت بآخر و قد مات شهود الاول ليس للمتزوج ان يخاصم المرأة لان المخاصمة للتحليف و المقصود منه النكول الذي هو الاقرار ولو اقرت صریحا بنکاح الاول بعدما تزوجت بالثانى لا يصح اقرارها و لكن للزوج الأول ان يخاصم الزوج الثانى ويحلفه على العلم فان نكل صار مقر ببطلان نكاحه فالأ يخاصم المرأة ويخلفها على البنات والحاصل انه لوادعى على امراة نكاحاولم بيرة فی نکاح الغير ولا بيئة للمدعي يستحلف الزوج والمراة ويبدأ بيمين الزوج بالله يعلم انها امراة هذا المدعى فان حلف انقطع الخصومة وان نكل يحلف المرأة على البنات بالله لست بامراة لهذا المدعى فان نكلت قضى عليها بنكاح المدع (فصول عمادی) و اگر بنکاح گرفت مردی زنی را بحضور دو گواهان بعد از ان منکر شد آنزن از نکاحش و نکاح کرد با مرد دیگر و مرده بود گواهان نکاح اول نمیرسد شوهر را که دعوی کند بران زن زیرا که دعوی کردن او از برای سوگند دادن زنست و مقصود از سوگند دادن زن منع آوردنست از سوگند که این منع آوردن اقراریست بنکاح مدعی و حال اینکه اگر انزن صریح اقرار کند بنکاح اول بعد از نکاح کردن او با شوهر دوم صحیح نمی شود اقرار او و لیکن شوهر اول را میرسد که نزاع و دعوی بکند با شوهر دوم و سوگند بدهد او را بعلم پس اگر رج آورد از سوگند میگردد اقرار کننده بباطل بودن نکاح خود پس درینوقت توان کند