Page 456

جلد چهارم ۴۵ کتاب دعوی کند انمرد انزن وسوگند بدهد او رابیقین جهنم وخلاصه کلام اینکه اگر مردی دعوی کرد برزنی بنکاح روا و انزن در نکاح دیگری بود وانمرد را گواهان نبود سوگند بدهد آن شوهر وا نمرد را و ابتدا کند بسوگند دادن شوهر که بالله تعالی که تو عالم نیستی که این زن زان مدعی است پس اگر سوگند کرد قطع شد خصومت واگر منع آور دسوگند داد مشود آنمرد را بیقین که بالله تعالی که تو زان انمدعی نیستی واگرا نزمن منع آو رد از سوگند حکم کردیشود برآنزن بنکاح مدعی رجل غاب عن امراة فتزوجت امراته فاقام الزوج البينة انها امراته لا يعزرها القاضی لانه يمكنها ان تقول وجدت البينة على الطلاق وهذا ذت الطلاق حين تزوجت (خلاصه) مردی غایب شد از زن خود وزن او بنکاح گرفت مرد دیگر بر او شوهر اول و گواهان گذرانید که این زن زن منست تقریر نکند قاضی بر زا یرا که ممكن است ز نرا که بگوید یافته ام گواهانا بر طلاق و این حکم وقتی است که دعوی کرده باشد زن طلاق را در وقت نکاح کردن با شوهر دوم ولوا دعت المرأة الخلع على وجهها فجدثم صالحها الزوج على مائة درهم على ان تبرا من الدعوى فانه لا يجوز (خزانة المفتين) واگر دعوی کرد زنی خلع را بر شوهر خود و منکر شد شوهر بعد از ان صلح کردند بر صد در هم نی که ابراکند زن از دعوی خلع پس این صلح روانسيت ادعى على امراة نكا حاوهى فى ابدية تقول انا لذات اليد فصالح المدعى المراة عن دعوا، على مال يصح ويكون خلعا اذا كان بلفظ البراة ل (خزانة وقد تماد) مردی برزنی دعوی نکاح کرد و زیر دست دیگری بود و که من زن ذوالید هستم پس صلح کرد مدعی بازان از دعوای خود بر مالی صحیح می شود و این صبح خلع میگردد اگر صلح بلفظ ابرا. باشد ولو ادعى على امراة نكا حاوهي تجد فصالحته على مال بذلته له حتى يترك الدعوى جاز وكان فى معنى الخلع (خزانة المفتين وفتاوى عمادى)