Page 429

جلد چهارم ۴۲۴ کتاب دعوی واقامت کل واحدۃ منها البینة انه تزوجها اولا كان ذلك الى الزوج اذا صدان واحدة منهما انها كانت اولا امرأته تبطل بینتة الاخزی ولاشيئ لها من المهر ان لم يكن دخل بها وان قال الزوج لم اتزوج واحدة منهما او قال تزوجتهما جميعا ولا ادري الاولى منهما قال في الكتاب فرق بينه وبينهما وعليه نصف المهر بينهما ان لم يكن دخل بواحدة منهما قالوا هذا اذا قال تزوجتهما ولا ادري الاولى منهما واما اذاقًا لم اتزوج واحدة منهما فينبغي ان لايجب شيئ والاصح ان هذا الجواب الفصلينسواء وهو كما لو اقامتا البينة بعين وقال الزوج فانه يقضى لكل واحدة منها بالمهر والميراث (قاضیخان) ووقتی که دو خواهر دعوی نمودند بر مردی و گواهان گذرانید هر یکی از ایشان که بنکاح گرفته است مرا در اول پس اختیار این کار بمرد است هر گاه راستگو کرد یکی را که نکاح او در اولست باطل می شود گواهان آمدگیر و هیچ چیز نیست مر او را از مهر اگر جماع با ونکرده باشد اگرمرز گفت که هیچ یکی را بنکاح نگرفته ام و یا هر دو را گرفته ام و نمیدانم اول ایشانرا گفته ست در کتاب که جدائی کرده شود میان آن مرد و میان هر دو زن و واجب می شود بمرد نصف مهر مشترک میان هر دو اگر جماع بائیکی نکرده باشد گفته اند علما که این حکم در صورتیست که گفته باشد که هر دو را بنکاح گرفته ام و اول ایشان را نمی شناسم و اما در صورتی که گفته باشد که هیچ یکی را بنکاح نگرفته ام می شاید که هیچ چیز لازم نشود برو هی برای ایشان و صحیح تر حکم این است که همین حکم برابر ست در هر دو صورت و این حکم مثل حکم آن مسئله است که هر دو گواهان بگذرانا بعد از مردن شوهر پس بدرستیکه حکم کرده می شود مر هر یکی را بمهر و میرات تزوجها وابنتها فى عقدين ثم قال لا اعلم ا يتهما الاولى قال محمد