Page 430

جلد چهارم ۴۲۵ کتاب دعوی قال محمد رحمة الله عليه يحلف لكل منهما بالله ماتزوجها قبل صاحبتها يبدأ بايتها شاء وان شاء اقرع لهما فان حلف لاحديهما ثبت نكاح الاخرى وان لكل للاولى لزمه نكاحها وبطل نكاح الاخرى ومعنى المسألة ان يدعى كل منهما السبق (خلازيه) بکاح گرفت مردی زن و دختر او را در دو عقد بعد از ان گفت که نمیدانم که بکاح کدام ایشان در اول بود گفته است امام محمد رحمة الله تعالی علیه که سوگند داده شود مرد را برای هر یک که سوگند است ترا بخدایتعالی که بنکاح نگرفته او را پیش از دیگر آن ابتداء کند بسوگند هر کدام که رضای مرد باشد و اگر میخواهد قرعه بیندازد برای ایشان و اگر مرد سوگند کرد برای یکی ثابت میشود نکاح دیگری و اگر منع آورد از سوگند برای اول لازم میشود نکا او و باطل میشود نکاح دیگر و معنی مسئله این است که هر یک دعوی پیش بودن نکاح خود را ولوان اختين ادعت كل واحدة منهما على رجل انه تزوجها وهو يجحد فاقامت حديما البيئة على اقراره انه تزوجها بالف درهم وانه دخل بها واقامت الأخرى البينة على اقراره انه تزوجها بمائة دينار ودخل بها عدلت البيئتان فان القاضي يفرق ويقضى لكل واحدة منها بالمال الذي شهد الشهود على اقراره به استحسانا وان اقامت احديهما البيئة على اقراره بالدخول بها بالنکاح ولم تقم البيئة على اقراره بالدخول بها ولكنها اقامت على النکاح وهو ينكر الكل فان القات للمدخول بها بصحة نكاحها وبامهر الذی شهد الشهود لان الدخول دليل على سبق نكاحها ولولم تقم كل واحدة منهما البيئة على اقراره بالدخول بها ولا بالدخول اصلا فرقت بينه وبينهما ويقضى فایده هر یکی از زن و دخترش که دعوی کند پیش بودن نکاح خود را فایده هر یکی از دو خواهر دعوی نکاح نمود بر مردی