Page 428

جلد چهارم ۴۲۳ کتاب دعوی و اگر دعوی کرد شوهر که این زن من بود و گواهان گفتند که این زن ولیست یا گفتند که این زن وی قبول کرده میشود در فتاوی دعوی العدة ادعی علی امراة نکاحا فقالت من منکوحه وی بودم لکنہ غاب فاخبرونی بوفاته فتزوجت بهذا بعد انقضاء مدة العدة فقضی للمدعی اما لوقالت من زن این مدعی دومم لکن پیشتر ازین بازان وی بودم قضی للمدعی (فصول عمادی) ذکر کرده است در باب دعوی کتاب فتاوای عدت که مردی دعوی کرد بر زنی نکاح را پس آنزن گفت که من منکوحه او بودم مگر او غایب شده بود مرا بخبر از بردن او پس نکاح کردم باین مرد دیگر بعد از گذشتن مده عدت پس آنزن مرد مدعی تراست اما اگر بگوید آنزن که من زن این مدعی دوئمم مگر پیش ازین زن مدعی اول بودم پس آنزن مرد مدعی دوم است رجل اقام بینة علی مراة انه تزوجها واقامت المراة بينة على رجل منكر انه تزوجها فالبينة بينة الرجل (فصول عماد) ولو قالت المراة حين اقامت البينة على الرجل الجاحد انها امراتة ادعاها ذلك الرجل كانت البينة بينة المراة وذلك كامراة اقام البينة عليها رجلان بالنكاح ولم يوقتا فإيهما صدق المراة فهو زوجها (قاضيخان) مردی گواهان گذرانید بر زنیكه من اورا بنكاح گرفته ام و آنزن گواهان گذرانید بر مردی دیگر یكی منكر بود از نكاحش كه وی مرا بنكاح گرفته است پس معتبر گواهان مرد است و اگر آنزن گفت در وقتیكه گذرانید گواهانرا بر مرد منكر كه من زن او هستم و دعوی کرده بود مرا همین مرد منکر پس گواهان زن معتبر ست و این حکم مثل حکم آن مسئله که گواهان بگذرانند دو مردان بنکاح یکزن و بیان نکنند تاریخ را پس هر کدام ایشان که آنزن را سکو کرد پس آنمرد شوهر اوست اذا ادعت اختان علی رجل فایده زن گفت باو زنش نیستم او مد شوهر گرفتم فایده اختلاف گواهان مرد با گواهان زن در نکاح فایده در اینکه دو خواهر گواه بگذراند بر مردی که مرا بنکاح گرفته است