Page 407

کتاب دعوی ۴۰۶ جلد چهارم فایده دعوی کند کسی سرائی را که بمن بخشیده و شاهدان بصدقہ بگذرانند زنی طلب کرد از شوهر خود مہر خود را پس شوہر او یکبار گفت که رسانیده ام انرا با و و دیگر بار گفت که ادا کرده ام آنرا بپدر او درین صورت گفته اند علماء رحمهم الله تعالی که تناقض کننده نمی شود همچنین ذکر شده است در کتاب فصول استروشنه واذا دعی دارا في يدلرحجل انه وهبهاله وانه لم يتصدق بها عليه واقام شاهدين على الصدقة وقال لم يهبهالى قط و قد ادعى الهبة عندالقاضي فهذا اكذاب منه لشاهديه فلا تقبل وكذلك لو ادعى انها ميراث لم يشترها قط ثم جاء بعد ذلك فقال هى بشراء ولما رثها قط فجاء بشاهدين على الشراء منذ سنة فهوباطـل فان ادعاها هبة ولم يقل لم يتصدق بها على قط ثم جاء بعد ذلك بشهود على الصدقة وقال لما جحدنى الهبة سالت ان يتصدق بها على ففعل اجزت هذا وكذ لك لو قال ورثتها ثم قال جحدنى الميرات فاشتريتهامنه فجاء بشاهدين على الشراء و هذا الخلاف ما لوادعى الشراء اولا ثم جاء بشاهدين يشهدان انـه و رثـه من ابيه كذا فى المبسوط ( عالـمـگـيـرى ) و اگر شخصی دعوی کر دسرايی را که در دست مردی بود که بدرستی این مرد بخشیده است انسراي را برای من و او صدقه نکرده است آنسراي را بر من و گذرانید دو شاهد بر صدقه کردن و گفت مدعی که مدعی علیه ہر گز نبخشیده است این سراي را بر من و حال آنکه دعوی بخشش را کرده بود نزد قاضی پس این گفته او در وغگوی کردنست از او مر گواهان او را پس قبول کرده نمیشود گواهان او و همچنین است اگر دعوی کرد که این سرای میراث است برای من ہر گز نخریده ام انرا بعد از ان آمد و گفت که این سرای از من است بسبب خریدن