Page 392

جلد چهارم ۳۸۷ کتاب دعوی على قرضه الف درهم لا تقبل الا بتاريخ بعد الاقرار قال المصنف رح فعلى هذا ينبغي ان لا يسمع دعوى الزوج بعد الاقرار الا ان يدعى ان هذا المتاع لم يكن فى البيت وقت الاقرار اما اذا ادعى مطلقا انه له لا يسمع دعواه (قاضیخان) گفته است استاد ما رحمه الله که ذکر کرده است امام محمد رحمه الله در کتب جامع کبیر که مردی گفت که نیست حقی مرا پیش فلان یا گفت در دست فلان بعد از ان گواهان گذرانید بغلامی که در دست انکسی بود که قرار برایش کرده بود که این غلام را وی غصب کرده است و اکرهن و یا دعوی کرد بروی دینی را قبول کرده نمیشود گواه انش تا که شاهدان او شاهدی بدهند که انغلام را غصب کرده است بعد از اقرار او یا گواهی بدهند بدین نو پیدا بعد از اقرارش و همچنین حکم است اگر مردی نوشت خطی ابراء را برای کسی که هیچ حقی نسبت مرانز د توندرم معین و نه بدین و نه بسبب خریدن بعد از ان گواهان گذرانید بخریدن غلامی از ان کسی که ابراء کرده بود برای او یا بقرض دادن هزار درم باو قبول کرده نمی شود مگر قبول کرده می شود بتاریخی که بعد از اقرار ابراء باشد گفته است مصنف رحمه الله که بنا برین شنیده نمی شود دعوای شوهر انزن بعد از اقرارش مگر شنیده میشود که دعوی کند که این متاع در خانه نبود وقت اقرا من اما اگر شوهرش دعوی کند مطلق که آن متاع مر است پس شنیده نمی شود دعوای او ـــ نقل في الجواهر امكان التوفيق هو القياس والاستحسان التوفيق بالفعل شرع فلا الرملى ح وجواب الاستحسان هو الاصح كما في منية المفتى (رد المحتار مسائل متفرقه) در بحر نقل شده که بدرستی امکان توفیق قیاس است و استحسان انست که بدرستی توفيق بالفعل شرط است و ریلی گفته است که جواب استحسان صحیحتر است و ذكر في الجامع رجل قال ما في يدى من قليل ولا يا او عبيد او متاع لفلان صح اقراره لا نزعاه