Page 393

جلد چهارم ۳۸۸ کتاب دعوی ولیس بمجهول فان جاء المقرله لياخذ عبدا من يد المقروا حتافا فقال المقر له كان في يدك وقت الاقرار خولي فقال المقر لا بل ملكت هذا بعد الاقرار كان الوان قوله الا ان يقيم المقر له البينة انه كان فى يد المقروقت الاقرار لان المقريكر خوله هذا العبد الاقرار فيكون القول قوله وذكر فى الاقرارما يوافق رواية الجامع (قاضیخان) و ذکر کرده است امام محمد رحمة الله در کتاب جامع کبیر که مردی گفت که آنچه در دست من است از کم و بیش یا از غلامان یا از متاع خانه مر فلانراست صحیح است این قرارش زیرا که این اقرار عام است و اقرار مجهول نیست پس اگر آمد آن کسی که اقرا برایش کرده شده تا بگیر دغلامی را از دست اقرار کننده و با هم اختلاف ایشان شد پس گفت آن کسی که قرار برایش کرده شده که این غلام در دست تو بود در وقت اقرار کردنت پس آن غلام از من است و اقرار کننده گفت که در وقت اقرار بدستم نبود بلکه مالک شده ام این غلام را بعد از اقرار کردن خود معتبر قول اقرار کننده است مگر معتبر است که بگذارند آن کسی که اقرار برایش کرده شده گواهان را باینکه این غلام در دست اقرار کننده بود در وقت اقرارش زیرا که اقرار کننده منکر است از داخل بودن آن غلام در اقراریں معتبر قول اوست ذکر کرده است امام محمد رحمہ الله در باب اقرار چیز برا که موافق است با روای کتاب جامع رجل قالما في حانوتى لفلان ثم بعد يام ادعى شيئا مما فى الحانوت انه له وضعه فى الحانوت بعد الاقرار صدق وذكر فى بعض روايات الاقرار انه لا يصدق قال المصنفرح وهذه الرواية يخالف رواية الجامع قالواتاوي رواية الثانية اذا ادعى بعد الاقرار فى مدة لا يمكن ادخاله في الحانوت في تلك المدة ستين (قاضيخان) مردی گفت که آنچه در دکان من است مر فلانر است