Page 386

جلد چهارم ۳۸۱ کتاب دعوی دعوی کرد هزار درهم را که نوشته بود در کاغذی که آورده بودش بنام خود بعد از ان آورد گواهانرا که آنمال بعیینه مرفلانر است وکیل گردانیده است مرا بدعوی کردن در ان در صورت قبول کرده می شود آن گواهان از او ادعى انه لفلان وكله بالخصومة ثم ادعى انه لفلان آخر وكله بالخصومة لا تقبل الا اذا وفق وقال كان لفلان الاول فكان کلے ثم باعه من الثانى ووكلنى الثانى ايضا والبتدارك ممكن بان غاب عن المجلس وجاء بعد مدة وبرهن على ذلك على ما نص عليه الحصيرى رحمه الله عليه في الجامع ( بزازيه ) والدين في هذا الحكم كالعين (فصول عمادی) کسی دعوی کرد که اینمال از فلان است وکیل کرده است مراید عومی کردن در ان بعد از ان دعوی کرد که از فلان دیگرست وکیل کرده است مرابدعوا کردن قبول کرده نمیشود دعوای او مگر وقتی که موافقت کند میان هردو قول خود وبگویم که از فلان اول بود و مرا وکیل کرده بود بعد از ان فروخت آنرا بد ویم و او نیز مرا وکیل کرده تدارک ممکن است چنانکه مدعی غایب شده باشد از مجلس و آمده باشد بعد از مد د و گواهان گذرانیده باشد بران چنانکه تصریح کرده است باین حکم امام حصیری رحمه الله در کتاب جامع و دعوای دین بدین حکم مانند دعوای مال معین است امراة ادعت على زوجها انه طلقها ثلثا فاقامت البينة والزوج يجحد ثم ادعى الزوج انه قد تزوج بعدما اعترفت انها تزوجت بالمحلل ومحل له نكاحها لا يسمع منه هذا الدفع لانه بهذا الدعوى يدعى عليها التناقض في دعوى الحرمة وفيما لا يسقط دعوى المرأة بقول البينة لايسمع عليها دعوى التناقض القاضیخان زنی دعوی کرد بر شوهر خود که مرا طلاق کرده است بسه طلاق و گواهان گذرانیده بر دعوای خود و شوهرش منکر شد بعد از ان شوهرش دعوی نمود که ا ورا فايده دعوی وکالت از یکی باز از دیگری فایده شوهر بدعوای طلاق منکر دارد و شوهر گفت که بعد از حلاله او را گرفته ام