Page 384

جلد چهارم ۲۷۹ کتاب دعوی لابد ان يبين قدر المودا لتصح الشهادة وكذا لوادعى ثمن المبيع فقال الفرد يوديته ادادم فكذلكم الجواب ايضاً كذا فى الفصول العمادية (عالمگیری) شخصی دعوی کرده ده دینار مهر معجل دختر خود را و شوهر او گفت انچه بوده است داده ام این گفته او جواب نمیشود در دعوای مدعی ما نزیا که دعوی کرده است مال معلوم را ولیکن در قاضی را است که بگوید مرشوهر اور ا که انچه داده گواهان بآن بگذران پس اگر گواهان گذرانید چاره نیست از اینکه بیان کند مقدار انچیزیا که ادا کرده است تا گواهی صحیح شود و همچنین اگر دعوی کرد بهای چیزی فروخته شد را فصول عماد و مدعی علیه گفت که انچه بوده است داده ام پس نیز همچنین حکم است همچنی ذک شای در کتاب الباب السابع فيما يقع به التناقضو التدافع فى الكلام ويد باب هفتم ثابت است در بیان انچه تناقض و مخالفت در کلام بآن ثابت می شود و انچه تناقض و مخالفت بآن ثابت نمیشود التناقض كما يمنع صحة الدعوى لنفسه يمنع صحة الدعوى لغيره بوكالة او وصاية ذكر القاضى الامام جلال الدين في المحاضر من اقربين لغيره فكما لا يملك ان يدعيه لنفسه لا يملك ان يدعيه لغيره لوصاية او وكالة وهذا اذا وجد منه ما يكون اقرارا بالملك له اما اذا ابرا ، عن جميع الدعاوى تمر ادعى عليه ما لا بجهة الوكالة من رجل او وصاية منه يسمع مذكور فى العدة (فصول عمادی) تناقض چنانکه منع میکند صحت دعوی را برای خود مدعی منع میکند صحت دعوی را برای غیر او بوکالت یا وصایت ذکر کرده است قاضی امام جلال الدین رحمه الله تعالی در باب محاضر که کسی که اقرار کرده باشد مالی برای غیر خود پس انکس چنانکه مالک نمی شود که فایده باب هفتم در تناقض تناقض مانع دعوی است هم برای خود و هم برای غیراو