Page 383

جلد چهارم ۳۷۸ کتاب دعوی ولو ادعی وارث رب المال على المضارب عند القاضی فاجاب المضارب وقال مرا بدین دعوی که وی میکند بوی و بموکلان وی یعنے بقیة الورثة چیزی دادنی نیست فهذا جواب كاف ولیس للقاضی ان یجبره على بیان ذلک فان قام بینة ان مورثه دفع اليه الما ضا کذا وانه قبض ذلک لا یلزمه شئ وکذلک کل امین کالمودع والمستعير والمستاجر والوكيل البضاعة الااذا ادعيا لجميع الصم كذافي الملتقط (عالمگیري) اگر دعوی کرد وارث رب المال بر مضارب نزد قاضی پس مضارب جواب گفت که مرا بدین دعوی که میکند بوی و بموکلان وی که باقی ورثه اند چیزی دادنی نیست پس این گفته او جواب کافیت و نیست قاضی را که جبر کند با و ببیان آن باینکه گیرنده چرا دادنی نیست پس اگر نو ارث گواهان گذرانند باینکه مورث من داده است با و مال مضاربت را این قدر و او قبض کرده است آنرا واجب نمی شود بر مضارب چیزی و مانند مضارب است هر امانت دار مانند ودیعت گیرنده و عاریت گیرنده واجاره گیرنده و وکیل و بضاعت گیرنده مگر لازم می شود بر او وقتی که مدعی دعوی کند چیز یرا که واجب شود تاوان بر او بسبب آنچیز همچنین ذکر شده است در کتاب ملتقط ادعى نکاح امراة فقالت من زن این مدعی نیم فان اشارت اليه بجون والافلا في قول وقيل بجواب كذا في الوجيز للكردری (عالمگیری) دعوی کرد مردی نکاح زنی را و آنزن گفت که من زن این مدعی نیستم پس اگر اشارت کرد آن زن بمدعی پس آن گفته او جواب است و اگر اشارت نکرد جواب نیست و بعضی گفتند اند که مطلق جواب است همچنین ذکر شده است در فتاوای بزازیہ ادعی عشرة دنانير معجلة لابنته فقال الزوج ا لنجہ بودہ استا دام هذا لا یکون جو ابا لدعوى کذلانہ یدا علی ما قبله لكن للقاضى ان يقول للزوج اقم البينة على ما اديت فاذا اقام البينة فایده آنچه بوده دادم جواب نیست