Page 343

کتاب دعوی جلد چهارم ۳۳۸ نیست و برمن زور کرده شده بود در ان شنیده نمیشود اندفع و بعض علماء گفته اند که شنیده می شود اگر ضامن شدنش با مر مدیون بود اما اگر دعوی کرد ضامن که در سانیدم انمال را اصیل یا مدعی ابراء کرد و برای او از انمال صحیح است این دعوای او چنین مذکورست در کتاب خلاصة الفتاوی رجل كفل عن رجل بالف يد عليه ثم اقام الكفيل بينة ان الالف الذي ادعاه على المكفول عنه ثمر حمر لم يقبل ذلك من الكفيل (خزانة المفتين) مردی ضامن شد از مرد دیگر بهزار در یکه مدعی دعوی میکرد آنرا بعد از ان ضامن گواهان گذرانید که آن هزار در یکه مدعی دعوی کرد آنرا بر کسی که من ضامن وی شده ام بهای شراب است قبول کرده نمیشود آن گواهان ایل ولو كان الكفيل ادى المال ثم اراد ان يرجع على المكفول عنه والطالب غائب وقال المكفول عنه قمار ا و ثمن ميتة او ما اشبه ذلك واراد ان يقيم البينة على الكفيل لا تقبل بينتة (خزانه) و اگر ضامن انمال را ادا کرده بود و اراده کرد رجوع کردن را بر کسی که ضامن شده است از طرف او و صاحب دین غایب بود و کستیکه ضامن از طرف او شده بود گفت مالی که تو ضامن شده بودی بآن از طرف من مال قمار بود یا بهای خود مرده بود یا مانند آن و خواست که گواهان بگذارند بر آن ضامن قبول کرده نمی شود گواهانش اذا قال المعنی علم ان ما تدعى على مال القمار او ثمن الخمر تسمع ولو اقام البينة تقبل كذا الخلاصة (عالمگيري) وحيث فقد من القمار البينة فعلى الطالب اليمين لانه ادعى عليه لو اقربہ لزمہ فاذا انكر يحلف (خيريه) وقتی که مدعا علیه در جواب مدعی بگوید که بدرتی آنچیزیکه تو دعوای آنرا بر من میکنی آن مال قمار و یا بهای خمرست این دعوای اوپینیات می شود اگر اقامت بینه کند قبول می شود چنین است در کتاب خلاصة الفتاوى وقتی مدعی