Page 342

جلد چهارم ۳۳۴ کتاب دعوی دعوای اکراه را کرد بفروختن پس خرنده گفت که گرفته بهارا برضایاسپرده مبیعه را برضا و گذرانید گواهان را می شود دفع همچنان است بخشش اگر دعوی کند بخشش کننده اکراه را ببخشش کردن پس آن کسی که بخشش برایش شده گواهان بگذراند باینکه گرفته است بخشش کننده عوض آنرا برضای خود میشود آن دفع دعوای او ولوادعى لبايع الاكراه على البيع فقال المدعى عليه نه ساوممنى هذه العين بعد ذلك وهذ اجازة منه لذالك البيع هل يكون دفعا في طريقين تأمل عند الفتوى ان الشفيع ساوم المشترى يكون تسليما للشفعة فهذ يقضى ان يكون مجازر المشترى ملك البایع ويحتمل از يكون قصده الوصول المانية ولا طريق ل سوى هذ فبهنا الايکو زائي (خزانه) اگر فروشنده دعوی کرد اکراه را بفروختن پس مدعی علیه گفت که مدعی قصد کرده بود خریدن آنمال معین را از من بعد از ان بیع و این قصد کردنش اجازه کردنست از او مرآن بیع را آیا این دفع می شود یا نه در اینجا دو طریق است پس فکر کن در وقت فتوی دادن زیرا که شفیع وقتی که قصد کند خریدن خریده شده از خرنده این قصد کردن تسلیم کردنست مرشفعه را و این مسئله خواهش میکند که در اینجا قصد خریدن نیز اجازه بشود زیرا که قصد خریدن ثابت میکند ملک فروشنده را در چیزی فروخته شده و احتمال دارد که قصد وی بان خریدن رسیدن باشد با و انچیزیکه در دست اوست و را نیست در ابآن رسیدن غیر از خریدن پس این احتمال خواهش میکند که تا قصد کردنش اجازه نشود و لوارعى المال على الكفيل محكم الكفالة حضر الاصيل وقال لمال غرا جب الكفيل ما انه غيرم على وكنت مكرها في الاقرار لا يستمع الله قيل لسماع كانت الكفالة برء امالو ادعى الكفيل والأصيل أدعى هذا المال لا يبرأ و تصحیح كذا فی خلاصة أخر ادعا مجری و اگر دعوی کراکسی برکسی الی را سب بضامن بودنش و حاضر شد اصل مدیون و گفت که آنمال واجب نیست برین کفیل زیرا که آن بر من وارا