Page 324

جلد چهارم ٣١٩ کتاب الدعوی که فدیه میدهم از سوگند خود و صلح کرد با واز دعوای وبده درم بعد از ان مدعی علیه گواهان گذران که مدعی اقرار کرده بود پیش از صلح کردن به اینک هیچ حقی مرا نیست در این جامه قبول کرده نمیشود گواها او و آنصلح نافذ است زیرا که فدیه داده است از سوگند خود بآن صلح آیا نمی بینی که اگر مدعی علیه منع بیاورد از سوگند کردن وحکم کند قاضی بانجامه برای مدعی بعد از ان مدعی علیه گذراند گواهانرا که مدعی اقرار کرد بود پیش از حکم قاضی که مرا پیچ حقی نیست در انجامه التفات کرده نمی شود بآن گواهان او و اگر مدعلی گواهان گذرانید که مدعی اقرار کرده است بعد از صلح باینکه این جامه از من نیست باطل می شود صح زیرا که مدعی باین اقرار خود گمان می کند که آن چیزی را که گرفته است از بدل صلح بغیر حق گرفته است اما اگر اقرار او پیش ازین صلح باشد پس رواست که مالک آنجامه شده باشد بعد از اقرار پیش ازین صلح پس اگر قاضی عالم بود باینکه مدعی اقرار کرده است پیش ازان صلح که مرا پیچ حقی نیست در این جامه باطل میشود آن صلح و علم قاضی با قرار او پیش از صلح مثل اقرا بعد از صلح رجل ادعى على رجل الف درهم فقال المدعى عليه ما كان لك على الف درهم قط وقد كنت ادعيت على هذا الالف امس فدفعتها اليك فقال للمدعى بلى عليك الف درهم وما قبضت منك شيئًا فصالحه من دعواه على خمسمائة درهم ثم ان المدعى عليه اقام البينة بعد ذلك فشهد وانهم رأوا المدعى عليه دفع الى المدعى امس الف درهم لا يلتفت الى شهادتهم لان صلحه كان ابدا ل عن اليمين (قاضیخان) مردی دعوی کرد برد دیهزار درم را و مدعی علیه گفت که ترا بر ذمه من هزار درم نبود هرگز و تحقیق دعوی کرده بودی برمن آن هزار درم را دیروز و دادی بنو آن را پس مدعی گفت که مرا بر تو هزار درم است و نگرفته ام از تو پیچ چیزی را ازان پس صلح کرد او از ان دعوای خود پنجصد درم بعد از ان مدعی علیه گواهان گذرانید و ایشان گوا فائده باو شاهدان آداء از صلح