Page 325

جلد چهارم ٣٢٠ كتاب الدعوى دادند كه ما ديديم كه مدعى عليه بمدعى داد هزار درم را ديروز التفات كرده نميشود بگواهي ايشان زیرا كه صلح او فدیه دادنست از سوگند ولو كان المدعى عليه قال للمدعى حين ادعى صدقت كان لك على الف درهم الافقضيتكها امس فقال المدعى ماقضيتنى و دفع اليه الفا اوصالحه من الالف على خمسمائة ثم ان المدعى عليه اقام البينة فشهد شهوده انه دفع اليه امس الف درهم جازت شهادتهم وبطل الصلح ويرجع على المدعى بما اخذه منه تأملا لان فى هذه الصورة لما ادعى القضاء قبل الصلح كان اليمين على المدعى فلم يكن الصلح من المدعى عليه افتداء عن اليمين (قاضيخان) واگر مدعی علیه گفت مر مدعی را در وقتیکه دعوی می‌کرد که راست میگوئی که ترا برمن هزار درم بود مگر بدرستيكه من ادا كرده بودم آنرا بتو ديروز و مدعی گفت که نداده بمن و داد بمدعی هزار درم را ويا صلح كرد با او از هزار درم بپنجصد درم بعد از ان مدعى عليه گواهان گذرانيد و گواهان او گواهی دادند كه این مُدعی علیه داد دیروز هزار درم را باین مُدعی روا میشود گواهي ايسان و باطل مي شود آن صلح ورجوع كند مُدعی علیه بر مُدعی بآنچه گرفته است از و دو مم بازير که درین صورت چونکه مدعی علیه دعوی کرد ادا کردن آنرا پیش از صلح مي شود سوگند كردن بر مدعی پس صلح از طرف مُدعی علیه به دادن از سوگند نمی شود ترجمه في يديه وديعة لرجل فجاء رجل وادعى انه وكيل المودع في قبض الوديعة وكله في ذلك منذ سنة واقام البينة فاتم الذي في يديه الوديعة ان الموكل اخرجه من هذه الوكالة قبلت بينته وكذا لو اقام البينة ان شهود الوكيل عبيد قبل ذلك منه (قاضيخان) مردی در دست او ودیعت مردی دیگر بود و آمد مردی و دعوی کردکه فائده مردي دعوى كرد كه بأخذ امانت مودع وكيل مي باشم