Page 323

جلد چهارم ۳۱۸ كتاب الدعوى قائده درینکه فروشنده منکر شود از عیب بعد از آن دعوی ابراء کند از ان شاهدان بگذراند به ابراء کردن یا دادن قبول کرده نمیشود شاهدان او رجل اشترى من رجل عبداً فوجد به عيبا فخاصم البائع وأنكر البائع ان يكون العيب عنده فاستحلف فنكل فقضى القاضى عليه والزمه العبد ثم قال انا بعد ذلك قد كنت يترأت اليه من هذا العيب واقام البيئة قبلت بينته (قاضی خان) مردی خرید از مرد دیگر غلامی پس یافت در وی عیبی را و دعوی کرد با فروشنده و منکر شد فروشنده از اینکه عیب در نزد او بود پس طلب سوگند شد از فروشنده و فروشنده منع آورد از سوگند و قاضی حکم کرد بر فروشنده و لازم گردانید بروی غلام را بعد ازان فروشنده گفت که بدرستیکه تو ابراء کرده بودی برای من ازین عیب و گواهان گذرانید باین ابراء قبول کرده میشود گواهان او فائده شاهدان مدعی علیه بدعوای نفی ملک مدعی قبل الصلح و بعد الصلح رجل ادعى ثوباً في يد رجل انه له فانكر المدعى عليه فطلب المدعى يمينه فقال انا افتدى يمينى فصالحه من دعواه على عشرة دراهم ثم ان المدعى عليه اقام البينة ان المدعى اقر قبل الصلح انه لاحق له في هذا الثوب لا تقبل بينته ويكون الصلح ماضياً لانه افتدى يمينه بالصلح الا ترى ان المدعى عليه لو نكل عن اليمين فقضى القاضى بالثوب للمدعى ثم اقام المدعى عليه البينة على أن المدعى اقر قبل القضاء انه لا حق له في الثوب لا يلتفت اليه ولو اقام المدعى عليه البينة ان المدعى اقر بعد الصلح انه لم يكن الثوب له بطل الصلح لان المدعى باقراره هذا يزعم ان ما اخذه من بدل الصلح اخذه بغير حق اما ان كان اقراره قبل الصلح فقد يجوز ان يكون ملكه بعد اقراره قبل الصلح فان كان القاضى يعلم أن الملك اقر قبل الصلح انه لاحق له في الثوب يبطل الصلح وعلم القاضى باقراره قبل الصلح بمنزلة الاقرار بعد الصلح قاضیخان مردی دعوی کرد جامه را در دست مرد دیگر و مدعی علیه منکر شد و خواست مدعی سوگند کردن او را گفت