Page 296

جلدی چهارم ۲۹۱ كتاب الدعوى از گذرانیدن گواهان در وقتیکه مدعی بگوید که خریده ام آنرا از فلان غائب و وكيل کرده است مرا آنفلان بقبض کردن آن گواهان بگذرانید بر آن درینصورت دفع نمیشود خصومت و اگر تصدیق کرد ذوالید اور ادر خریدن امر کرد مدعی شود پذیران مال بمدعی تا هنگام غائب نشود بسبب اقرار او بنما اقتصار الدرر وغيرها على دعوى الشراح قيل البقاء قليلا قال لمولاه عا انه لى غصبه منه فلان الغائب او اعاده الفلان وبرهن عليه وخصمه ذواليد الى دفع اودعه عناق الدفعت بلا بينة لتوققهم ان اليد لذلك الرجل (در المختار) و کوتاهی کردن صاحب کتاب درر و غرر و دیگر کتابها بر تقصیر کردن دعوای مذکوره را بغیر همان قید اتفاقی است پس از این جهت گفته ای که اگرد عوی نمود شخص که بدرستیکه آنچیز ر است غصب کرده است آنرا از من فلان غائب یا بعاریت داده بودم آنرا بان فلان دگواهان گذرانید بر دعوای خود و زنیم کرد ذوالید که بدرستی که آن فلان غائب امانت نهاده آنچیز را بندون دفع می شود دعوای مدعی بغیر از گذرانیدن گواهان از جهت موافقت کردن مدعی و صاحب ید که بدرستی که دورانی آن مرد غائب است ولوکان مکان دعوی الغصب دعوى سرقه لا يندفع بزعمه ذى السال بدلا ذلك الغائب استحسانا بزازیه صورتها قوله انه ثوبی سرقه منی زيد وقال ذواليد اودعنيه زيد فذلك لا تندفع الخصومة استحسانا (در مختار ورد المحتار) و اگر بجای دعوای غصب دعوای دزد باشد دفع نمیشود خصومت مدعی از مدعی علیه نگفتن ذوالید که امانت نهاده است آنرا آن غائب در استحسان همچنین مذکور است در کتاب بزازیہ صورت دعاوی سرقه این است که مدعی بگوید که بدرستی که این جامه من است دزدی نموده است آنرا از من زید و ذوالید بگوید که آن زید امانت نهاده آنرا نزد من دفع نمی شود دعوای مدیح استحسان رجل ادعى على رجل الف درهم فقال المدعى عليه قد قضيتهاني سوق سمرقند فطولب بالبينة فقال لابينة على ذلك ثم قال بعد ذلك قدقضيتها في قرية كذا واقام البيئة على لك يقبل بينه لان التوفيق ممكتحتمال انه قضاها ثانيا في مكان أخر و في الملتقط اذا ادعى انه نقص دينه بمرقند ثمر اقام البينة انه قضى دينه بخاري كان متناقضا الا اذا وافق (خزانة المفتين) [Margin Text] قضا تلف و داکرده ام در سمرقند یا گفت در فلان قریہ