Page 297

جلد چهارم ۲۹۲ کتاب الدعاوی (قاضيخان) مردی بر مردی دعوی کرد هزار درم را پس گفت مدعی علیه که ادا کرده ام آن هزار درم را در بازار سمرقند و طلب کرده شد از مدعا علیه گواهان پس گفت که نیست مرا گواهان براین بعد ازان گفت که ادا کرده ام این هزار درم را در فلان قریه و گذرانید گواهان را براین قبول کرده می‌شود گواهان او زیرا که توفیق ممکن است احتمال دارد که ادا کرده باشد هزار درم را در مکانی بعد ازان منکر شده باشد داین و نباشد مراد را بر این گواهانا بعدازان ادا کرده باشد هزار درم را دوم مرتبه در مکان دیگر و در ملتقط گفته که وقتی که دعوی کند که ادا کرده ام دین او را در سمرقند و بعد از ان گواهان بگذراند که ادا کرده ام دین او را در بخارا دعوی متناقض میشود مگر وقتی که توفیق کند ولو ادعى الشراء والقبض من ذى اليد اوادعى ملكاه مطلقاً فصدقه صاحب اليد ثم ادعى انها وديعة فلان واقام البينة اندفعت الخصومة عنه ولو لم يقم بينة يومر بالتسليم الى المدعى فان حضر الغائب يقال له اقم البينة انه لك وانك اودعته اياه فاذا اقام يقضى له (خزانه) و اگر دعوی کرد شری و قبض را از ذی الید یا دعوای ملک مطلق ذاکر و پس تصدیق کرد ذوالید مدعی را بعد ازان دعوی کرد ذوالید که این عین ودیعت فلان است و گذرانید گواها را دفع میشود خصومت از وی و اگر گذرانید گواهانرا امر می شود بسپردن عین بمدعی پس اگر حاضر شد غائب گفته شود مراو را که بگذران گواهان را براین که این عین از من است ودیعت نهاده ام او را بدست ذی الید پس اگر گواهان گذرانید حکم کرده شود برای او ولو قال هوديعة فلان عندى ثم قال هو قال للمدعى ولم يقم البينة على الوديعة ودفع الى المدعى ثم حضر الغائب فائده گفت ودیعت فلان است با گفت مدعی است امر المدعى بالتسليم الى المودع ثم يقيم المدعى البينة عليه ولو صدقه المدعى في الوديعة لا يتعرض حتى يحضر الغائب كمالو ثبت بالبينة وكذالو علم القاضى ان الغائب اودعه (خزانه) واگر گفت که این مدعابهاز مدعی است و گذرانید گواهانرا بر ودیعت و داد مدعا بها را بمدعی بعد ازان حاضر شد غائب امر کرده شود مدعی را بپردن مدعابهمودع بعد ازان مدعی گواهان بگذراند برا و واگر مدعی تصدیق ذوالید را کرد د ودیعت تعرض نکنند بذی الید تا که حاضر شود غائب چنانکه در صورتیکه ذوالید ثابت کند ودیعت با گواهان در عین