Page 295

جلد چهارم ۲۹۰ کتاب الدعاوی میشود یا نه چنانکه بگوید که این چیز ملک منست و آن در دست مدعی علیه غصب است پس مدعی علیه گواهان بگذراند بوقت نهادن و مانند آن و حکم صحیح این است که دفع نمی شود خصومت و اما اگر دعوای دزدی را بلفظ مصدر کند پس واجب است اینکه دفع نشود چنانکه دفع نمیشود خصومت در صورتیکه دعوای دزدی را بصیغه مجهول بگوید پس مصدر در دعوای دزدی این است که بگوید که این ملک منست و در دست او دزدی است في البزازية معزيا الى الذخيرة من صار خصما لدعوى الفعل عليه بان برهن على اقرار المدعى بايداع هذه منه يندفع كافراره على الايداع (رد المحتار) گفته است در کتاب بزازیه در حالیکه نسبت کرده است بتاب ذخیره که کسی خصم گردید بسبب دعوای فعل بر او در ینصورت اگر گواهان گذرانید بر اقرار مدعی بمانت نهادن غائب نزد او خصومت دفع میشود چنانکه دفع میشود باقرار مدعی بمانت نهادن غائب قال في غير مجلس الحكم انه ملكى ثم قال في مجلس الحكم انه وديعة عنك او رهن من فلان تندفع مع البرهان على ما ذكر ولو برهن المدعى على مقالته الاولى يجعله (درمختار) الحاكم خصما فيحكم عليه باشانة للمدعى (تكملة) سبق اقرار يمنع الدفع بزازية (درمختار) واگر د وای در غیر مجلس قضا گفت که اینچیز ملک من است بعد از ان گفت در مجلس قضا که آنچیز ودیعت است نزدن یا گروست نزد من از فلان غایب دفع میشود خصومت از و باگذرانیدن گواهان با آنچه گفته است و اگر مدعی گواهان گذرانید بر قول اول او که گفته بود که ملک من است بگرداند قاضی ذوالید را خصم مدعی پس حکم قاضی بر مدعی علیه بر اثبات کردن مدعا برای مدعی انجهت پیش بودن اقراری که منع میکند دفع او را وان قال المدعى انه عته من فلان وقال صاحب اليد او دعليه فلان بنفسه سقطت لحصوم بغير بينة الا اذا قال المدعى اشتريته من الغائب ووكلني بقبضه وبرهن ولو صدقة في الشراء لم يؤمر بالتسليم لئلا يكون قضاء على الغائب باقراره (هدايه و درمختار) و اگرمدع گیت من خریده ام انجیز را از فلان غایب و ذوالید گفت که ودیعت نهاده است آنرا نزد من خود آن فلان ساقط می شود خصوت بغیر فایده واینکه در غیر مجاس غی محلی قضا گفت که این چیز ملک منجت او بعد از آن در مجلس قضا گفت که آن ودیعت اسخ فایده د راینکه مدعی دعوای خریدن از فلان به و ذوالید گفت که خودان خان بانت پیش من گذاشت