Page 293

جلد چهارم ۲۸۸ کتاب الدعوی آنرا مردی که مامی شناسیم اورا هرگز ندیدیم بنام ونسبش خصومت مدعی دفع نمیشود از ذوالید زیرا ک احتمال دارد که آل امانت دهنده درهمین مدعی باشد و اگرگفتند گواهان که میشناسیم انغائب را بروی و نمی شناسیم او را بنام و نسبش پس حکم همچنین است نزد امام محمد رحمه الله علیه که خصومت مدعی دفع نمی شود از او و به نزد امام اعظم رحمه الله تعالی دفع میشود در کتاب شرنبلالیه ازخط علامه مقدسی از فتاوای بزازیه نقل کرده اینکر اعتاد امان رحمهم الله تعالی بر قول امام محمد است رحمه الله تعالی ولو اعاد المدعى الدعوى عند قاض اخر لايحتاج المدعی علیه إلى اعادة الدفع بل يثبت حكم القاضي الأول بما صحوابه (رد المحتار) و اگر در صورتی که ذوالید دفع خود را بیکی از وجوه مذکوره ثابت کرده بود و باز گردانید مدعی آن دعوی را بنزد دیگر قاضی محتاج نمیشود مدعى علیه بیار گردانیدن دفع دعوی بلکه دفعش ثابت می شود بحکم قاضی اول چنانکه علماء تصریح کرد باین حکم ولو شهدا ان فلانا دفعه اليه ولا نعلم هل هو قمار خصومة بينهما (بحرو ردالمختار) و اگرگواهان گفتند که فلان داده است این مال را باین مدعی علیه و ما نمیدانیم که این مال از کیست پس نمی ماند خصومت میان ایشان وان قال ابتعثه من الغائب ولو فاسد امع القبض او اتهبته منه فهذا حاصل هذان المدعى ادعى في العين ملكا مطلقًا عادِى اليد فأنكرد المدعى عليه يبرهن المدعی علی المللك فادفعه ذوالید بانه اشتراهامن فلان الغائب وبرهن عليه لم تندفع عنه الدعوى يقضى القاضي ببرهان المدعى واذا لم تندفع في هذه المسئله واقام الخارج البينة يقضى له ثم جاء المقلوب الغائب وبرهن يقضى بنسته (هدايه ورد المحتار) و اگر مدعى عليه گفت که خرید هام برا از فلان غائب اگر چرب خریدن فاسد باشده با قبض کردن هبه با بخشش گرفتهام آنرا ازان نائب پس آن مدعى عليه خصم میشود برای مدعی و حاصل این مسئله این است که مدعی دعوی کرد در مال معین ملک مطلق را بر ذوالید و مدعى عليه منکر شد ازان و مدعی گواهان گذرانید بملک مطلق پس دفع کر در انرا ذ والید با اینکر خیریم آنرا از فلان غائب و گواهان گذرانید برآن دفع نمی شود خصومت از او یعنی قاضی حکم کند بگواهان مدعی دوستی فایده در اینکه شاهدان بگوید که از فلان ودیعت نهاده است و نمیدانیم که اینما ازی کیست فایده در اینکه مدعی علیه بگوید دفع میگویم که خریده ام یاهی گرفته ام آنرا