Page 292

کتاب الدعوی ٢٨٤ عبد في يد رجل ادعاه رجلان كل واحد منهما أقام البينة انه له اودعه الذي في يديه والمدعی عليه يجحد دعواها ويقول هو لى فلم يقض القاضى بشهود المدعيين حتى صدق ذواليد احد همافان يدفع العبد الى المقرله فان عدلت البينتان قضي به للمدعيتين (قاضیخان) غلامی در دست مردی بو و دعوی کردند براه دو مرد و هر کدام ایشان گواهان گذرانید که این غلام از من است امانت نهاده ام انرا در نزد درفام و مدعی علیه منکر شد از دعوای ایشان و می گفت که این غلام از من است و قاضی حکم نکرد بگواهان هردومقر تا اینکه راستگوی گردد ذوالید یکی از ان دو مدعی را پس درینصورت داده شود آن غلام بکسی که اقرار برایش کرده شده و اگر تزکیه کرده شده بود گواهان هر دو مدعی حکم کرده شود بآن برای هر دو مدعی لو قال أودعنيه حبل لا أعرفه يرتفع ملعن يرتعين الغائب فى الدفع وكذا في الشهادة فلوادعاه من مجهول وشهدل بمعين أو عكسه لم تندفع وفى خزانة الأكمل والفتاوية لو أقر المدعى ان رجلا دفعه اليه اوشها على افرازه بذلك فلا خصومة بينهما (رد المحتار) اگر گفت مدعی علیه که ودیعت نهاده است نزد من مردی که نمی شناسم او را دفع می شود دعوای مدعی پس جائی نیست از معلوم کردن او آن غائب را در دفع و همچنان در گواهی پس اگر دعوی کرد ودیعت نهادن مرد مجهول را وشاهدان گواهی دادند بودیعت نهادن مردعلوم یا بعکس آن دفع نمی شود دعوای مدعی و در کتاب خزانه الاکمل و فتاوای قاضی خان ذکر شده که اگر اقرار کردنی که مردی مدعی علیه داده است این مدعا را یا گواهان گواهی دادند بر قرار مدعی بآن پس خصومت نیست در بیا ایشان بلکه دفع میشود و لو قال الشهود اودعه رجل لا نعرفه (هدایه) اصلا لا بوجهه ولا باسمه ولا بنسبه (كفايه) لاندفاع عنه الخصومة لاحتمال ان يكون المودع هو هذا المدعى (هدايه) ولو قالوا نعرفه بوجهه ولا نعرفه باسمه ونسبه فكذا الجواب عند أبي حنيفة رحمة الله عليه تندفع (هدایه) وفى الشرنبلالية عن خط العلامة المقدسي عن البزازية ان قبول الآبينة على قول محمد رحمة الله عليه (رد المحتار) و اگر شاهدان ذوالید گفتند که امانت نهاده ا فایده و اینکه مدعی علیه شاهدان بگویند که شخصی ودیعت نهاده است نمی شناسم ۱۲