Page 218

جلد چهارم ۲۱۳ کتاب دعوی او حيوان وجاء رجلان وادعى كل واحد منها اند له اوانه له غصبه صاحب اليد منه اوانه له اودعه من هذا وقد ماه الي القاضي فساله القاضي عن دعواهما فان اقر به لاحدهما وجحد للآخر يا مر بالتسليم الى المقر له فان اراد الآخر استخلافة فلا سبيل له عليه وتكون الخصومة للآخر مع المقر له بر في دعوي الملك المطلق فان قال الآخر للقاضي انما اقر به له ليدفع اليمين عن نفسه محلفه لي فالصواب انه لا يحلفه له وكذلك في الوديعة عند ابي يوا ويحلفه في الغصب كذا في الذخيرة لابي جعفر محمد (عالمگیری) اگر در دست مردی کنیزی یا غلام یا رختها یا حیوانی بود و آمد دو مرد دیگر و دعوی کرد هر یکی از ایشان که اینحال ملک من است یا گفت که ملک من است و ذوالید غصب کرده است آنرا از من یا دعوی کرد که اینمال ملک من است ودیعت نهاده ام آنرا بنزد ذوالید و آوردند آن هر دو مدعی علیه را بنزد قاضی پس قاضی پرسید از مدعا علیه دعوای آن هر دو را پس اگر اقرار کرد مدعا علیه بآنمال برای یکی از ایشان و منکر شد برای دیگر امر کرده شود اور ابسپردن بآن ان کسی که اقرار برایش شده و اگر اراده کرد مدعی دیگر سوگند دادن مدعاعلیه را پس راه نیست اور ابروی و خصومت مرد دیگر میشود بآن کسی که بآنمال اقرار برایش شده در دعوی ملک مطلق و اگر مدعی دیگر گفت بقاضی که بدرستی او اقرار کرده است با نیما برای او برای اینکه دفع کند سوگند را از نفس خود پس سوگند بده اور ابرا من پس علم خوب است که سوگند ندهد اور ابرای او و همچنین حکم است در ودیعت نزد امام ابو یوسف رحمه الله و سوگند بدهد اور ا در غصب و همچنین حکم است در ودیعت نزد امام محمد رحمه الله