Page 219

جلد چهارم ۲۱۴ کتاب دعوی ولواقر لهما امربالتسليم اليهما ولا يضمن لواحد منهما شيئا فازاراد احدهما اوكلاواحد منهما ان يحلفه على النصف الآخر لنفسه لا يحلف في دعوى الملك المطلق وكذا في الوديعة على قول ابي يوسف رحمة الله عليه ويحلف في الغصب وعلى قول محمد رحمة الله عليه في الوديعة ايضا (عالمگيري) واگرا قرار کرد برای هردو مدعی امر کرده شود مدعی علیه بسپر دن آنمال بایشان و ضامن نمیشود برای یکی از ایشان واگر اراده کرد یکی از استان یا هر کدام از ایشان که سوگند بدهد مدعی علیه را بر نصف دیگر آنمال برای نفس خود سوند داده نمی شود اورادر دعوای ملک مطلق و همچنین حکست در ودیعت بنا بر قول امام ابویوسف رحمه الله و سوگند داده می شود او را در غصب و بر قول امام محمد رحمه الله تعالی در دعوی ودیعت نیز سوگند داده میشود او را اما اذا جحدهما وطلب كل واحدمها من القاضي ان يحلفه فلا يحلف بالله ما هذا العبدلهما ولكن يستحلف لكل واحدمنهها وبعدال اختلف المشائخ قال بعضهم يحلفهم ايمين واحك بالله ما هذا العبدلهما لا لهذا ولا لهذا ولا يحلف لكل واحدمنهها يمينا على حدة وبعضهم قالوا يحلف لكل واحدم يمينا على حلك والراي في ذلك الى القاضي يبدأ باحدهما من غير اقراع وان شاء اقرع بينهها تطييبا لقلوبهما ونفياللتهمة عن نفسه (عالمگيري) اما وقتی که مدعی علیه منکر شود برای هر دوی ایشان وطاب کند هر یکی از ایشان از قاضی که سوگند بدهد او را برای او قاضی سوگند ندهد او راکه بالله انسی برای نیما سرا ولیکن سوگند بدهد او را برای هر یکی از ایشان و بعد ازین اختلاف کرده اند مشایخ در استان گفته بعض مشایخ سوکه برای هر دوی ایشان یک سوگند بدهد با ینطریق که بالله که نیست اینغلام از بینا نداین