Page 152

جلد چهارم ۱۴۷ کتاب دعوی هل به افه تمنعه من السمع والكلام فان ظهر انه لا افته به واعاده الى مجلس القاضي فادعى وهو ساكت فالقاضى يعرض عليه اليمين ثلثا فيقضى عليه بالنكول عالمگیري و اگر رسید قاضی مدعی علیه را از دعوای مدعی پس خاموش شد و جواب نگفت او را و هر وقت که قاضی سخن میگفت او را به چیزی جواب نمیگفت او را پس درینصورت بفرماید قاضی مدعی را که ضامن بگیرد از و تا آنکه بپرسد قاضی از قصه و حال مدعی علیه که آیا با و آفتی هست که منع میکند او را از شنیدن و سخن گفتن یا نه پس اگر معلوم شد که با و افتی نیست و باز آورد او را بمجلس قاضی پس مدعی دعوی کرد بر او و مدعی علیه خاموش بود جواب نمیگفت پس قاضی پیش کند بر او سوگند نمودن را سه بار پس اگر منع آورد حکم کند قاضی بر او بسبب منع آوردن و از سوگند نمودن ولوان القاضي عرض اليمين فى المرة الاولى فقال لا احلف ولما عرض عليه فى المرة الثانية قال احلف فارادان يحلفه فقال له قل والله فقال لا احلف ثم عرض عليه اليمين ثالثا فقال احلف فان القاضي يقضي عليه ويحسب كل ذلك عليه (عالمگيري) و اگر قاضی پیش کرد بر مدعی علیه سوگند را در اول بار و او گفت که سوگند نمیکنم و چون پیش کرد سوگند را بر او دوم بار گفت که سوگند میکنم پس اراده کرد قاضی که سوگند بدهد او را پس گفت قاضی مر او را که بگوی بالله پس گفت مدعی علیه که سوگند نمیکنم بعد از ان پیش کرد بر او سوگند را سوم مرتبه پس گفت که سوگند میکنم قاضی حکم کند بر او و حساب میشود بر او هر سه بار منع آوردن و از سوگند ولو ان المدعى عليه بعد عرض القاضى عليه اليمين مرتين استمهله ثلثة ايام ثم جاء بعد ثلثة ايام وقال لا احلف فان القاضى لا يقضى عليه حتى نكل ثلثة ويستقبل على اليمين ثلث مرات ولا يعتبر نكوله قبل الاستمهال كذا فى فتاوى قاضيخان (عالمگيري)