Page 127

جلد چهارم ۱۲۲ فتویٰ نویٰ ادعی علی آخر عینا وقال هذا ملک ابی مات وترکه میراتا لی ولفلأ وسمی عدد الورثة الا انه لم یبین حصة نفسه هذه الدعوی صحیحة منه ولکن اذا آل الامر الی المطابقة بالتسلیم لابد وان یبین شته ولو کان بین حصه ولم یبین عدد الورثة بان قال مات ابی وترکه هذا العین ميراتا لی ولجماعة سوائی وحقی منه کذا وطالبته بتسلیم ذلک لا تصح منه الدعوی ولابد من بیان عدد الورثة كذا فی الذخيرة (عالمگیری) دعوی کرد مدعی بر دیگری مال معین را و گفت مدعی که اینمال ملک پدر من بود که مرده است و گذشته آنرا میراث برای من و برای فلان و بیان کرد عدد ورثه پدر خود را مگر اینکه بیان نکرد حصه خود را پس ایند عوی صحیح است از او ولیکن در هنگام طلب کردن سپردن آنمال برسد چاره نیست از انیگه بیان کند حصه خود را و اگر مدعی بیان کرده بود حصه خود را و بیان نکرده بود عدد ورثه را چنانکه گفته بود که مرده است پدر من و گذشته است این مال معین را میراث برای من و برای جماعتی غیر من وحق من از انمال اینقدر است و طلب میکنم او را بسردن آن صحیح نمیشود از او ایندعوی وچاره نیست از بیان کردن عدد ورثه این چنین مذکور است و در کتاب ذخیره اذا ادعی الرجل دار امیرا ثاً من ابیه اوامه و لم یذکر اسم المورث ونسبه حکی عن شمس الاسلام اما و زجندی رح لا تسمع دعواه کذا فی المحيط (عالمگیری) و قتیکه دعوی نمود مردی سرایر ا که میراث مانده است برائی من از پدر من یا از مادر من و بیان نکرد نام مورث خود را و نه نسب او را حکایت شده است از شمس الاسلام او زجندی رح که شنیده نمیشود ایند عوای او همچنین است در کتاب محیط فائده مدعی عدد ورثه را بیان کرد انه حصه خود را