Page 121

جلد چهارم ۱۱۶ کتاب دعوی بجای عقد گروی دعوی کوا جار و گرفتن آن سرای را از نزد غائب واگر بحجا می‌گرو گیرند و یا اجاره گیرند و مردی بود که دعوی میکر دملکیت سرای را برای خود و می گفت که من خریده ام این سرای را از غائب از مدت یکماه و ذوالید دعوی میکرد خریدن آنرا از همان غائب از مدت ده روز پس بدرستیکه قاضی حکم کند بسرای برای مدعی و بشکند بیع دویم را که دعوی میکرد آنرا ذوالید و اگر گواهان مدعی گواهی نداده بودند بر غائب بقبض کردن بهای آن سرای ازمدعی بدرستیکه قاضی گیر واز مدعی بهای آنرا وبسپرد سرایرا بمدعی و بها را نگاه دارد تا حا ضر شود غائب همچنان ذکر کرده شده است در کتاب منتقی ادعی دارا من تركة والده انراشتراها من والده في مرضه و انكر باقي الورثة ذلك فقد قيل لا تصح هذه الدعوى كذالة الذخيرة (عالمكيريه) شخصی دعوی کرد سرای را از مترکه پدر خود که بدرستیکه خریده ام این سرا برا از پدر خود در مرضش و باقی ورثه منکر شدند از ان خریدن پس تحقیق گفته شده است که صحیح نمیشود دعوی او هچنین ذکر شده در کتاب ذخیره رجل باع عقاراً اوحيواناً او ثوبا وكذا لو وهب وتصدق وسلم وابنه او امرأته او بعض اقاربه غيرهما حاضر يعلم به فسكت ولم يقل شيئاً ووقع القبض بينهما وتصرف المشتري زماناً ثم ان الحاضر عند البيع ادعى على المشتري انه ملكة كله اولعضه مشاعاً او معينا ولم يكن ملكا للبائع وقت البيع انقو مشائخنا و استاذ نا رحمهم لله ان هذه الدعوى ومثلها لا تسمع وهو تلبيس محضر والفتوى المتأخرون من مشائخ سمرقند على انه لا تصح هذه الدعوى ليجعل سكوته كالافصاح بالاقرار بانه ملك للبايع فائده فروختن محضر بعض اقار ب