Page 97

جلد دوم ۹۳ كتاب الشهادة اگر گفت مدعی که هرگواه مرا که بیاروهم پس آن گواهان دروغند بعد ازان مدعی آورد گواهانراو براین قیاس است که قبول میشود اگر گفت مدعی که نیست مرا نزد فلانی گواهی در آنچه نمیکند دعوی با شخصتیم شخص پس وقتی که سوگند داد قاضی مدعی علیه را امد مدعی آورد انظاهرا گواهی داد و بنا برین حکم گران اگر گفت مدعی که نیست مرا نزد فلان و فلان گواهی براین مدعی علیه بعد ازان دعوی کرد اشهادی دو شاهد همچنین ذکر شده است در کتاب محیط ولو قال كل بينة اقيمها فهی باطلة فان اقام بينة قال القاضي الامام فخر الدين الفتوى انه تقبل كذا فى الغياثية (عالمگیری) اگر گفت مدعی هر شاهد برا که بگذرانم پس آن بر باطل است پس اگر گذرانید شاهد را گفت قاضی امام فخردین فتور براین است که قبول میشود شاهدان و همچنین ذکر شده است در فتاوای غياثيه رجل ان قال الاشهاد لفلان عندنا ثم شهداله ذكر في المنتقى انه يجوز شهادتهما وعن محمد رح في النوادر اذا قال الاشهادة لفلان عندى ثم اشهد قال لا اعلم لهذه ثم شهد بعد ذلك جازت شهادته وكذا لو ان رجلين قالا لكل شهادة نشهد بها لفلان على فلان فهوزور ثم حملة المرشهدا ارفقال لا يدرى حيث قلنا ثم تذكر الفجازت شهادتهما (قاضيخان) گفتند دو مرد کی نیست گواهی مر فلانر انزد ما بعد ازان گواهی دادند برای او ذکر شده در کتب ضعی این که بدرستی رو است گواهی ایشان را از امام محمد رحمه الله در نوادر روایت شده اینکه وقتی که بگوید که نیست گواهی مر فلانر انزد من دریچ امری با بگوید که نیست علم مر اباین گواهی بعد ازان گواهی داد رو است گواهی او و همچنین اگر دو مرد گفتند که هر گواهی که ما میگذرانیم برای فلان بر فلان پس آن گواهی ما دروغ است بعد ازان آمدند این دو و گواهی دادند و گفتند که در یاد ما نبود وقتی که میگفتیم بعد از ان در یاد ما آمده رو است گواهی ایشان لا اعتبار بالشاهد الواحد الا اذا اقامه واراد ان يكتب القاضي الى اخر فایده (گفت مدعی هر گواهی کند را هم آن باطل است فایده اعتبار نیست کی شاهد را مگر و قتیک مدعی اراده کند که قاضی او را بورت رقاضی دیگر پس قاضی بوبید انرا الراجی الی الله غلام محمد النور ملا قیام الدین پشاوری