Page 96

جلد دوم ۹۲ كتاب الشهادة تنقیح حامديه كم التقبل البينة بعد القضاء بالنكول من الصحيح وفتحا وفايدة بها التعد الى غيره في الرد بالغيبة در مختار پرسید شد بارها شها هد کرد قاضی کدر او ار مدعی علیه سوگند نمایم انرا اور ا بعد از آن گواهی بدهد با قرار مدعی علیه آیا شنیده میشود گواهی یا ویا نه جواب اینست که اگر شاهد گفت که نیست گواهی مرا بعد ازان گواهی دادگفته اند بعض علما رحمهم الله تعالی که قبول نمیشود گواهی او در صحیح تر قول اینست که قبول می شود زیراکه رواست که در اول فراموش کرده باشد وی را بعد ازان بیاد اورده باشد چنانکه ذکر شده است در کتاب درر و ذکر شده است در شرح کتاب طحاوی رحمہ اللہ که اگر گفت مدعی که نیست مرا گواهان یا گفتند گواهان که نیست گواهی مرا بعد از ان آورد مدعی گواهانرا و یا گواهی داد آنکس که گفته بود که نیست گواهی منز د من گفته است در شرح کتاب طحاوی که در ین مسئله از امامان ما رحمهم الله تعا دو روایت است در یک روایت قبول نمیشود گواهی از سبب تناقض و قبول میشود در دیگر روایت زیرا که موافقت کردن میان هردو قول ممکن است که بگوید که بودند مرا گواهان و من فراموش کرده بودم و یا گواهان بگوید که بود مارا گواهی و ما فراموش کرده بودیم آنرا بعد از ان بیاد آمد مادا چنانکه در کتاب جواهر الفتاوی آورده است چنانکه قبول میشود گواهی بعد از حکم کردن قاضی بمنع آوردن مدعی علیه از سوگند کردن و فایده قبول کردن شاهدان پس از حکم کردن قاضی بنکول مدعی علیه تعدی کردن حکم قاضی است سوئی غیر مدعی علیه در رد کردن بسبب عيب و على هذا اذا قال المدعى كل بينة التي بها فهو شهود زور ثم اتى ببينة وعلى هذا اذا قال ليس لى عند فلان شهادة فيما ادعى على هذا فاحلفه القاضي جاہ بفلان يشهد وعلى هذا اذا قال مالى عذر فلان افلان شهادة على هذا ثم آترا بعد ذلك بشهادته هكذا فى المحيط (عالمگیری) و ظاهر نیز قیاس است که قبول می شود گواهی او انشا فایده (مدعی گفت که میشاهد برا که بیاورم (انشاهد دروغ است بعد از ان (شاهد آورد یا گفت که انچه برمن) (مدعی علیه دعوی میکند فلان در شها) (شاهد نیست بعد از آن افلان) (شاهدی داد قبول می شود)