Page 514

کتاب الشهاده جلد دویم ۵۱۲ واگر مدعی علیه پیش از گواهی دادن شاهدان بر او گفت که انچیزی که فلان بر من گواهی میدهد ان حق و ثابت است با گفت که انچیزی کمیدان گواهی میدهد بر من این فلان فلان چیزحق و ثابت است پس هرگاه که دو برادر و گواهی دادند گفت آن مدعی علیه قاضی که پیشتر ازین حال هر دو شاه پس بدرستیکه قاضی بپرسد از حال ایشان پس اگر عادل کرده شدند حکم کند تا گواهی ایشان واگرعادل کرده نشدند حکم نکند گواهی ایشان واذا شهد الشهود لرجل بحق فسئل للمزكى عن الشهود بجرحوا و ثم الجرح فقال المدعي انا اتے بمن بعد لهم من اهل الثقة وسمى قوما صالحين للمسئلة عن الشهود فان القاضي ليسمع ذلك ويسئل عنهم فان عدلوهم سئل القاضى الطاعنين بما يطعنون فان بينوا مايكون طعنَا كان الجرح أولى وان طعنوا بما لا يصلح طعنا عند القاضى القالا يلتفت اليهم ويقبل شهادة شهود للمدى (قاضيخان) ووقتی که شاهدان گواهی دادند برای مردی بحقی پس سید شد تزکیه کننده از حال شان بدان پس ایشان جرح کرده شد ند وتکلم و کامل شد جرح ایشان پس مدعی گفت که من میارم کسی را که عادل کند شاهدانرا از مردم ثقه و نامید و معلوم کرد قومی را که صلاحیت پرسید ناداشتمند از حال شاهدان پس بدرستیکه قاضی بشنود آنقول مدعی را بپرسد از مردم از حال آن شاهدان پس اگر آنقوم عادل کردند آنشا بدان را بپرسد قاضی طعن گویندگانرا که شما بکدام چیز طعن میگوئید در شاهدان پس اگر بیان کردند چیزی را که در شرع طعن بود پس جرح بهتر است بقبول شدن و اگر طعن کردند بچیزیکه در نزد قاضی در شرع صلاحیت طعن را نداشت پس قاضی التفات نکند بطعن گفتن ایشان و حکم بکند گواهی شاهدان وكذا لو عدل المزكى الشهود فطعن المشهود عليه وقال للقاضى سل عنهم فلانا و فلانا وسمى قوما يصلحون للمسئلة عن الشهود فان القاضي يسئل عنهم فان جرحوا و بينوا جرحا صالحا كان الجرح اولى (قاضيخان) وفى نوادر ابن سماعة رحم اللت محمد يأمر القاضى المشهود له ان ياتى عمن يعدل شهوده قال كذا فى الذخيرة (عالمگيري و همچنین اگر عادل کرد تزکیه کننده شاهدان مدعی را پس انکسی که گواهی برا و داده شد طعن گفت در شاهدان مدعی و نکرد دور است و مردم ۱۲ ۱۲۴۱