Page 513

جلد دوم ۵۱۰ کتاب الشهادة مدعی علیه بمنزله ماعادل نمودن و این حکم وقتیست که مدعی عادل باشدا پس اگر فاسق یا پوشیده حال با صحیح گفته و عادل نمودن او و قاضی حکم نکند باین عادل نمودن او براو و این قول مدعی که شاهد ارا عادلاند اقرار میکرد بر نقص ادعای مدعی چنانکه اگر گواهی بدهد بر مدعی علیه بکشاهد پس مدعی بگوید که این شاهد عادلست بشنو و این قول او اقرار بس همچنین در اینجا قول او اقرار میکرد بر او بخلاف انکه اگر مدعی الیم بگوید که عادلاند راست گفته اند پس بدرستیکه این گفته او اقرار است بزود وقتیکه صحیح نشد عادل نمودن مدعی علیه در ان وقت که فاسق یا پوشیده حال بود قاضی بپرسد از ان مدعی علیه که ایا شاهدانرا گفته اند یا دروغ پس اگر گفت که راست گفته اند این گفته او اقرار میشود براو پس قاضی حکم کند باقرار او و اگر گفت که دروغ گفته اند حکم نکند قاضی براو وان شهد شاهدان علی رجل بحق فقال المشهود عليه بعد الشهادة الذى شهد به فلان على حق او قال الذي شهد به فلان على هو الحق فان القاضى يقضى عليه ولا يسأل عن الشاهد الاخر (قاضیخان) و اگر گواهی دادند دو شاهد بر مردی بحقی پس بعد از گواهی گواهان گفت انکسیکه گواهی داده شده بر او که انچیز یکه فلان گواهی داده است بان حق و ثابت است یا گفت که اینچیز یکه فلان بر من گواهی داده بان ان چیز حق و ثابت پس بدرستی که قاضی حکم کند برا مدعی علیه و نپرسد از حال ان دیگر شاهد از حال ان ويكر شاهد وان قال قبل ان يشهد واعليه الذى يشهد به فلان على حق او قال الذي يشهد به فلان هذا على هو الحق فلما شهدا عليه قال للقاضى قد تصحيح سل عنهما فان القاضى يسأل عن الشاهدين و محمد کریم فان عد لاقضى بشهادتهما وان لم يعد لا يقضى (قاضيخان) واگرمدعی