Page 48

جلد دوم ۴۳ کتاب الشهاده نفسه مثل الشهادة على الشهادة فاذا سمع شاهدا يشهد بشئ لم يجز له ان يشهد على شهادته الا ان يشهد عليها (هدايه) وان لا ينهاه الاصيل بعد التحميل عنها لما في الخلاصة معزيا الى الجامع الكبير لو حضر الاصلان ونهيا الفروع عن الشهادة صح النهى عند عامة المشايخ رحمهم الله تعالى وهو الاظهر (بحررايق) ونوع دوم از شاهدی انست که ثابت میشود حکم در آن بنفس آشها دی مانند شاهدی بر شاهدی پس اگر شخصی شنید از شاهد که شاهدی میداد چیزی روا نیست او را که شاهدی بدهد بر شاهدی آن شاهد مگر بدو شرط اول اینکه وی شاهد کردانید شود بر ان شاهدی باینطریق که شاهد بکویاد او را که شاهد شو بر شاهدی من و شرط دوم اینکه شاهد اصل منع نکند او را از شاهدی دادن از جهت انکه در کتاب خلاصة الفتاوی ذکر شده است در حالی که نسبت کرده شده است بجناب جامع کبیر که اگر دو شاهد اصل حاضر شدند و منع کردند شاهدان فرع را از شاهدی دادن صحیح میشود منع کردن ایشان نزد عامة مشایخ رحمهم الله تعالی و اینحکم ظاهر تر است وفي النوازل النصران اذا اشهد على شهادته ثم اسلم لم يجز ان يشهد على شهادته ويحتمل ان يكون مراده انه اشهد نصرانيا مثله وهو الاظهر (بحر رايق) و در کتاب نوازل ذکر کرده است که کافر نصرانی وقتی که شاهد گردانید شاهدیرا بر شاهدی خود سپس اسلام آورد آن نصرانی روا نیست مرشاهد فرع را که شاهدی بدهد بر شاهدی او و احتمال دارد که مراد مصنف کتاب نوازل آن باشد که نصرانی شاهد گردانید دیگر نصرانی را مانند خود و همین ظاهر تر است وقيد بالشهادة عليها لان الشهادة بقضاء القاضي صحيحة فایده شهادت بر قضاء قاضی روا و اگر چه قاضی شاهدانرا بر حکم خود شاهد نگردانده باشد سید پادشاه