Page 49

جلد دوم ۴۴ کتاب الشهادة لو ان لم يشهدها القاضی علیه (بحر رایق) ومقید کرد مصنف رح اینحکم را که شاهدی رَواست بدون شاهد گردانیدن بر شاهدی شاهد زیرا که شاهدی دادن بحکم قاضی صحیح است و اگرچه قاضی شاهد نکرده باشد آن شاهدان را بر حکم خود وفی الجامع في كتاب الشهادات لو سمع الشهود قاضیا یقول لرجل قضیت علیك لهذا الرجل بالف درهم ثم عزل و استقضیٰ آخر هل یسعهما ان یشهدا ان القاضی قضیٰ علیه لو سمع فی اطراف مصره او رساتیقها فی روایة حسن بن زیاد رح عن ابي حنیفة رح يجوز وعن ابي یوسف رح انهما لو سمعاه فی غیر مجلس القضاء لم یسعهما الشهادة وهذا احوط وقول ابي حنیفة رح اقیس (خلاصة الفتاویٰ) وجزم بالجواز في المعراج معللاً بان القضاء حجة ملزمة و من سمع الحجة حل له ان یشهد بها (بحر) و در کتاب جامع در کتاب شهادات مذکور است که اگر شاهدان شنیدند از قاضی که میگفت مردی را که حکم کرده ام برتو برای این مرد بهزار درهم پس آن قاضی معزول شد و قاضی گردانیده شد دیگری آیا روا میشود مر شنوندگانرا که شاهدی بدهند که بدرستی قاضی حکم کرده است بران مرد یا روا نمیشود پس در روایت حسن بن زیاد رحمة الله علیه که از امام ابو حنیفه رحمة الله علیه روایت کرده است روا میشود اگر شنیده باشد در اطراف شهر یکه در ان قاضی است یا روستاهای انشهر و از امام ابو یوسف رح روایت شده است که بدرستی اگر شاهدان شنیدند حکم قاضی را در غیر مجلس قضا روا نمیشود ایشان را شاهدی دادن و این روایت امام ابو یوسف رح با حتیاط