Page 300

جلد دوم ۲۹۶ كتاب الشهادة للحال اى فى العين فشهدوا ان هذا العين كان قد ملكه تقبل لانها اثبتت الملك فى الماضى فيحكم بها فى الحال ما لم يعلم الما قال رشيد الدين رحمه بعد ما ذكرها كذا يرسد قاضی که امروز میذیند و معنى هذا لا يحل للقاضي ان يقول اتعلمون انه ملكه اليوم نعم ينبغى للقاضي ان يقول هل تعلمون انه خرج عن ملكه فقط كذا في المحيط قال العمادى فعلى هذا لو ادعى الدين فشهدوا انه كان له عليه كذا ينبغى ان تقبل كما فى العين ومثله مالوادعى انها زوجته فشهدوا انه كان تزوجها ولم يتعرضو للحال تقبل وهذا كله اذا شهد وا بالملك فى الماضى امالو شهد واباليدله فى الماضي لا تقضى به في ظاهر الروايه وان كانت اليد تسوغ الشهادة في الملك للحال و در انجا دو مسأله است یکی از ان دو مسأله مینست که اگر مدعی دعوی کرد در زمان حال بعین و شاهد گواهی دادند بآن چیز در زمانه گذشته و عکس این که مدعی دعوی کرد چیز یرا در زمانه گذشته و شاهدان گواهی دادند بان در زمانه حال مسأله دو میسنیست که اگر مدعی دعوی کرد انشا را یعنی نو پیدا کردن عقد و یا فعل دیگر یر اپس شاهدان گواهی دادند با قرار کردن مدعی علیه بآن عقد و یا فعل و عکس این که مدعی دعوی کرد قرار کردن مدعی علیه را بعقد می ایا فعلی و شاهدان گواهی دادند بنو پیدا کردن مدعی علیه آنرا اما مسأله اول پس ذکر کرده شده در کتاب محیط در جها نقل کرده از کتاب اقضیه و کتاب ادب قاضی تصنیف امام خصاف رحمة الله علیه تقدیگه مدعی دعوی کرد ملک بودن چیز یرا در زمانه حال یعنی دعوی کند در عین نه در دین و شاهدان گواهی دادند که این مال ملک این مدعی بود قبول میشود گواهی ایشان زیرا که این گواهی ثابت کننده ملا محمد اکرم است بیدره