Page 260

جلد دوم ٢٥٦ كتاب الشهادة اربعة اوثلتة انا قد دخلنا جميعا فقبل شهادتهما وانكان النيولاته الافقال المحو بن زيا صدق فاما اختلف اباك والمخيارهم مردی گفت که اگر کسی درآمد در سرای من پس زنم طلاق شد پس گوای دادند سه کس که بدرستیکه ما در امدیم در سرای او گفته است امام یوسف رحمہ اللہ کہ اگر ان سہ کس گفتہ ہند ما یکبار در آمده ایم قبول کرده نمیشود گوائی ایشان زیراکه گوایی بفعل خود داده انداگر گفته که مادرامدهایم و ورامده این شخص با ما رو است گوائی ایشان زیراکه این گواهی دادن است بد اخل شدن سوم نه بفعل خود و پرسید ه شد پسر امام ابو یوسف رحمہ اللہ ازین مسأله پس او گفت وقتیکه گوایی بدهند چهار ویا سے کس کہ بدرستیکہ ہمه ما یکبا در آمده ایم قبول کرده میشود گوایی ایشان زیراکه هر دوکسی ازایشان گوایی بدرا مدن غیر خود داده اند واگران شاهدان دوکس بودندقبول کرده نمیشود گوایی ایشان زیراکه شاهدی بفعل خود داده پس گفت حسن بن زیادرحمہ اللہ مراپسرا مام ابویوسف رحمہ اللہ کہ بحق رسید ی حتی گفتی و تحقیق مخالفت کردی درین حکم از پدر خود وفي العيون ولو ان رجلا حلف بطلاق امرأته ثلثا ان ضرب هذين الرجلين فضربهما ووسعهما ان يشهد عليه بطلاق امرأته ثلثا ولا يخبران كيف كان وان اخبرالا تقبل شهادتهما كذا في التتارخانية ولر شهدانه قال عبدي حران ضربتکما فشهد شاهدان سواهما انه ضر بهما لم تجر شهادتهما وكذان اقرا المشهود عليه بضربهم ا وانكر اليمين كذا في فتاوي قاضيخان وعالمكيرى و ذکر شده درکتاب عیون السوری سوگندکروبهطلاق ری راگر ردم این دو مدراس زد آن دو مردرا ر دست این دو مرد اگر گواهی دین بطلاق شدن زن و سلا و برند نه سرقاضی اک چگونه بود آن طلاق و اگربر دادندا چگونه آن طلا آن سب بیان کر قبول کردن ای ایشان چنین اکرد ی است وگواهیه درگی تارخانیه واگر وشاهد گوایی دادندیسوگن درنان که لان گفنه بود که غام آزاد باشد اگر دم شما را پس گوایی