Page 230

جلد دوم ۲۲۷ کتاب شهادة الكسير ان لشهادة جائزة ورد صاحب الكتاب و بالة تاللة عن الحسن بن زياد من ابی انهم ان جاء واجميعا و شهد و ا بالشهادة باطلة وان شهداشتن باشی فقلت شهادتهما تم ادعى الشاهد ان بعد ذلك على انه دخول کرده میشود کوابی دو مرد بدین هر مرد و برای دو مرد که بعدازان گواهی بدهند آن دو مردی که برای ایشان گواهی داده شده است برای آن گواهان بدینی بران مرده گفته است خطاء الدا فندی رح در فتاوای خود که این گواهی باطل است و ذکر کر ده است امر محمد چه در کتاب جامع صغیر و جامع کبیر که این گواهی رو است و روایت کرده است صاحب کتاب روایت سوم را از حسن بن زیاد رح از امام ابوحنیفہ رح کہ اگر همه گواهان یکجا آیند و گواهی دا د ند پس گواهی ایشان باطلت و اگر دوی ایشان برای دودی دیگر گواهی دادند قبول میشود گواهی ایشان و بعدازان اگر آن گواهان دعوی کردند بر مردو برای در هم پس گواهی دادند آن دو صاحبان دین اول پس گواهی ایشان رو است پس درین مسالہ سه روایت شد و لو شهد کل فریق للاخر بان الميت اوصى له بالثلث فانها لا تقبل اتفاقا بخلاف شهادة الاثنين ان الميت اوصى بهذا المعين لهذين الشخصين ثم شهد المشهود لهما للشاهدين بعين آخر الكمالين و اگر گواهی داد سر فریق از شاهدان برای دیگر فریق که بدر ستیکا مزده و حیت کرده است برای ایشان بسوم حصہ مال خود قبول نمیشود گواهی ایشان باتفاق علما رحمهم الله تعالی بخلاف اگر گواهی داد و کس باینکه بدرستی مرده وصیت کرده باین چیز معین برای این دو کس و بعد از ان گواهی بدهند آن دو کسانی که گواهی برای ایشان داده شده برای آن دو گواه خیر معین دیگر قبول میشود رجلان شهد الرجلين بدين على ثم شهد الرجلان بدين للشاهدين على الميت فقال الاولان لنا ابر انا فایده در اینکه هر فریق از شاهدان گواهی بدهند برای فریق دیگر که مرده وصیت کرد برای ایشان بسوم حصہ مال خود بالقضاة وهم شهود العزل لم تقبل لانهم يقبلون بها جرالتهمة الى انفسهم الميت ورد به الميتور مال المحن عدل الدينة على حد الاثر اصبح وحيدة