Page 23

له ثنایا جمع ثنیه و دو عدد دندان پیشین گویند چونکه غنه صفت ثنا باشد مراد همان پیشین ..طتین مذکور بین است که طرف هرد و همرا و بطن لب زیرین مخرج فارست و مخرج و او با میم دولب است لکن بانضمام هر دولب و او ادا میشود و در اتصال قسمه لب باهم ادا میشوند مخرج فازلب زیر و ثنایای علی است از دو لب و اوست با و سیم نز د عام میم و نون غنه در خیشوم میگرد د تمام پس بیان وصف هر یک میکنیم بر سامان مخرج سیم و نون در حال اظهار خیشوم است یعنی بن بینی و مخرج میم و نون در وقت مدغم اظهار غنه معلوم شد که دولب است از میم و نوک زبان از نون له مراد از صفات درینجا کیفیات ۲۰ بیان صفات لازمه حروف ثانی که لازم میشود آنهاست و از سقوط آن غلطی در محل پیدا جهر ور خوه واستفال نفتاح و مصمته میشود معروف از دانستن اضداد آن که بتوسط کمک و معیا رست تمیز نمیکن از برای حروف چنانکه مخرج بمنزله ماده و مقدار است و باید دانست که ماده حروف صوت است و مآده صوت هوا در دانسته شد که هوا نیکه از درون بدن انسان از راه حلقوم خارج شود بدفع طبیعت انسانی آنفاس و اگر بارا ده خارج شد بتصادم دو جسم آواز گویند آواز که عتمادی بی مخرج انخارج کردید میشود صفات لازمه مینماند پنج ند و آواز حروفی که در این زبر باندک انفتاح مخرج اخل میاندیک مصمته و هم باشیخ و گوش دادن این صفاد انسته میشوند از دانستن اضداد آنها