Page 450

نسخه مسیح ابکاء صفحه ۴۴۲ بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین یا رب از سرمایه سودای عشق شور در دل آورم از غوغای عشق عشق ما سرمایه دل ساختی زان بسودای جنون پرداختی مقام عشق تا شود مستغرق سیل کوی یار فارغ از دنیا شوم مردانه وار چون نباشد عشق یزدان در کمال عشق حق آموز ای صاحب کمال نیست کرداری به از کردار عشق مغز حیران شد اندر کار عشق عشق باشد مطلع انوار حق عشق باشد مخزن اسرار حق حاصل مقصود را در عشق دان گر سبق خوانی ز درس عشق خوان صنعت را عشق آسان میکند عشق آتش را گلستان میکند خوشتر از عشقت نباشد هیچ کار کام دل را یابی اندر عشق یار آنکه باشد عشق یارش در میان لنترانی بشنود در طور دل هر که را عشق ازل آمد سرشت تا ابد چیزی نمیبیند جز بهشت فارغ از محنت شود در عشق پاک عاشقانه از غم دنیا چه باک در قمار عشق گر جان باختی خانه دل را ز غصه پرداختی ای ریاض عشق می آموز دیں غیر حق مست کُنَش از هیچکس عشق حُسن مایه آسودگیست پاک بودن از همه آلودگیست شرائط عشق به باید وصف شرع بوالعجب عشق مطلق از حسین تشنه لب آنکه کار عشق را بنیاد کرد خلق را از بے غمی آزاد کرد ز و قدم بر دشت قربانگاه عشق داد سر مردانه اندر راه عشق شاه مقصود را در بر کشید شربت عشق از دم خنجر چشید غوطه در گردیدیم دریای خون عشق را بر انبیا شد رهنمون خواست تا سازد جهانرا سرخ رو ساخت از خونِ دفین غازہ اوق بیگز بر عهد و وفای عشق کرد زان تحمل در جفای عشق کرد داشت آنسر در سبیل ایران خدا کرد بهر یک را ز جان قربان فدا شهر عشقش آتش غم بر فروخت خیمه گاهش را شرار کینه سوخت گشت پامال سُم اسبان تنش ریگ گرم کربلا شد مُد فَنش یک مسلمان اندر آن وادی نبود تشنه لب از تیغ دشمن شد شهید این چنین عملی زارو مستند بر سر نی شد سرِ اکبر بلند گام اندر کوفه و گاهی بشام همچنان بودی میان غاصبان حمد پاک پروردگار ایم دوانا، اے بیزوال قادر مختار حی لایزال خالق مخلوق از اعلی و پست آنکه امرش نیستی را کُرده است مالک ملک جهان و بحر و بر آگه اندر از درون و خیر و شر عرش و فرش از قدرت او پایدار شمه از رحمتش ابر بهار راحم در حن و غفران و عفو و رزق بخشاینده ماهی و مور آنکه از قدرت جهان را آفرید لطف و رحم اوست حیزت را کلید بر کل آدم دمید او روح را غرق طوفان ساخت قوم نوح را خود بری اندر و جسم و جان نبود لیک هستی را قدیم بنیان بود مقامات است هر کردار او از نظر پنهان همه اسرار او و هم را بر کنه ذاتش راه نیست جای نا محرم در آن درگاه نیست سایه لطفش بکتی فیض بخش احدیتش بر حاتم داته نقش از طفیل او جهان امید وار آشکارا حاصل لیل و نهار بنده درگاهش اند روز اَلست چون سریافتی غیر مخلوقی که هست در جهان نبود و نابست آمد پدید نعت سرور کائنات دیگر آن مایه مرا غیر نام و د نکته توحید اسرار خداست دین اثنایت رو بشاه کربلاست آنکه سر مست می توحید شد از خدا بر هستیش تائید شد راند یکسر از بیابان حجاز سوی قربانگاه عشق بی نیاز معنی توحید را کر دآشکار آن همایون خسرو گردون مدار کوس وحدت را بصد شور و نوا زد حسینی در زمین نینوا دست از جان و ترک سر نمود زان سپس منزل در انگشتر نمود عشق عشق پایه جام محبت را گرفت عرصه میدان وحدت را گرفت نوبتش زد هر طرف جولان تاخت مستانه سوی میدان کشتی خود را بموج غصه فکند در جهان شوری ازین ماتم فکند با دو صد شور و هزاران نوحه گر خیمه زد تا بصحرای عراق منقبت چها ر یار کرام تیجه ناز عشق اقلیم اَلست بر سر خاک آلوادی نشست سر بکف بنهاد اندر راه حق تاج خونین زد بسر انشاه حق بُر مخالف مجلس ترتیب داد باب محنت بر رخ مستان گشاد نعت حضرت خاتم النبیین صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم شاه توحید را تکمیل کرد بهر چاک خویشتن تفصیل کرد احمد مختار شاہ انس و جان حضرت پیغمبر آخر زمان آنکه از جود و جودش در جهان گشته پیدا آشکارا و نهان آن حبیب خاص ربّ العالمین خسرو دین صاحب تاج و نگین سرور لولاک و سلطان رُسُل آنکه حق نامش نهاده عقل کل آقای