Page 447

بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین کا منبع البکا نسخة بحر الغم و النز البقا نام خدا زینت سنے قمر ا را زانکه مزین نمود دار ضح سمارا نکته توحید ذات او بحقایق کشته عیان از صفات شاه و گدارا نطق و بیان عاجز است خانه سحری زانکه کشم حمد و شکر خدارا لیک کنم شمه ز نعت رسولش شمع هدایت شفیع روز جزارا انکه خدایش نهاده نام محمد خوانده حبیب آن شهنشه دو سرا را جن و ملک جمله ساعفنده براش از دل و جان پیشه کرده حمد و ثنارا عالم و آدم طفیل جود و جوش فانی عشقش محیط ملک بنا را این علش روشنی چراغ هدایت انکه مبرهن نموده راه هدی را صاحب تیغ و دسر سپهر امامت مایه هستی عیان صباح مسارا فاطمه دخت نبی شفیعه محشر آنکه ز امت کشید جور و جفارا وابستم آن قدوه تمام مردان داشت بشور و نوا بلند صدا را طوطی بستان دین حسن شه مسموم انکه بخود دید درد و رنج و بلارا خون رود از دیده ها اشک یتیمان گر بدهم شرح شاه کربلا را خسرو مظلوم تشنه لب که بجوشن گشت شهید و نکرد ترک و فا را پیکر زارش بخون و خاک کشیده سنگدلی تا چه پایه قوم دغا را قتل جوانان اهل بیت رسالت کرد عزا خانه در جهان همه جارا حضرت عباس قطعه قطعه بدین لیک بدشمن ز کف نداد لوا را بر سر پاک حسین آدید هند بر سر نی آفتاب قبله نمارا آه از آن ساعتی که زینب مجزون کرد مخاطب چنین منیر صبا را کے به بیابان غم تو یکتایی ها خدمت جدم ببر حکایت ما را گو که بدشت عراق مردم کوفی از نظر افکنده جود شرم حیا را ظلم و تعدی ز حد گذشت و سخی راست در این عرصه کرده شور و نوا را اول حریم تو را پناه نباشد بر سر ما بین بدشت کینه عزا را رأس حسین را بروی نیزه نظر کن هم بنگر غرق خون تن شهدا را بسته زنجیر غم بچنگ مخالف بین همه نوباوه گان آل عبا را امت بی رحم را نگر که چه کردند در صدد انتقام پیش خدا را کاش شرر میگرفت خانه تقدیر کاش فلک میشکست دهر شنا را کشت متراضی عزای آل محمد لیک چه رونق بزد شمس و سما را وله ایضاً ای کر و نجاک تو فرزند بوتراب شد کشته تشنه لب شتم کیهانی اطفال زار خسرو دین با فغان کو جون ز که و با رنواز سوز دل کباب