Page 431

نسخه روقی فیض جا صفحه ۴۲۴ غزلیات بکجا از ویدن رخسار خودن ديده بر كيرد کودر اول غم دیده از مژگان ترگیرد از جور روزگار دون شاید شکول بودن که دنیا کار را بر غم نصیبان تنگتر گیرد دانسته فخر ذات را ظاهر روم بر کبریا از مژگان ناوک زنم بر دل سینانی ترا اگر جان در دم تیغ تو ره یا بلیمردی بدست غمزت عاشق در بهوی حاق نارد پست که او در افرین جان زانش عشقت شرر گیرد مریضا مپحفی را بنده عالی از فقی دانی نمی داند دریم که فردا حسرتی باشد بسوی قویه‌خوشتر مکانی باشد نم که ذره بسکی دوباره دل گیرم با رزو دست بر یکد غنابی باشد خوشا مجری که در میدان دوبا بپای قاصد و رسم کتبی باشد هوایش باده در روز جزا چوبر سے که منع داونستن هم روایی باشد حذر د نابن تیغ غنی مکارید بود پیری که نه دازای بتنی باشد حرف الذال وصال یار با در بگذشره و می بینم گرچه در بند عمر ساختی باشه مریضا شب جدای غم که میداند شمه زلف بتان را چه حالتی باشد حرف الذال ای گسسته رشته چو بروح روان لذیذ نسیب جات لعل لبت جاودان لذیذ هر گزبی را عجب روز وصال تو وصلت بقدر در دگی جاودان لذید دور لبت نگاه جمال تو پشتم چیزی دگر باشد اندکمان لذیذ ته نیت تجربه کردم هزار بار زاهد که ذکر سبحه ز روی ریا کند در سر خویشتن نرساند باشم هر کس کتاب عشق تو را ابتدا کند یارم که خوی صحبت پکانگان گرفت مشکل دوباره یاد من اشنا کند یکسر فدای عشق تو گشتند عاشقان زین عاقبت که باز امید بقا کند با قامت تو گر چه قیامت شود پدید چشمت ز فتنه شورش محشر بپا کند از یک نظاره مست و خراب ابتشابه هر کس که خانه غم عشقت بنا کند با رجفا مریضا حبی بیچاره میکند تا یا ر شرط محکم و عهد و فا کند گر یار من بعهد نخستین وفا کند باید که مهر ورزد و ترک جفا کند هر چند روز وعده وصلش پدید نیست شاید که چند روزه عبرم وفا کند دلبر که شد طبیب دل درد مند من ز آن سنگدل چگونه امید شفا کند با آن نگاه فتنه‌و شمشیر ابروان مشکل بقتل دلشدگان اکتفا کند نومید هم مباش مریضا هیچوی انتظار باشد که یار آید و با ما صفا کند عیان بر کشور دیشور محشر باز بر پا شد عجب نبود گرم در اضطرارش ذره دریا شد شب دوشین بیاد زلف آن پیر من کودیل چو مجنونم هزاران حلقه زنجیر بر پا شد نوشتم شرح غمهای دل و نزدش فرستادم جواب نامه من وعده امروز و فردا شد زمشتاقان یاد فتنه چشمش تماشا کن هزاران شور محشر بر سر کویش هویدا شد پریشان خاطرم من جمع کی گردد که آن شوخم غم عشق و جفا و بیوفائی هر سه یکجا شد دل از یار میدا مکن بی غافل توان دیوان که تا گیسوان او کمند گردن ، شد ز افات محبان اندر پناه خویشتن دارش مریضا ضیفی را که در کوی نگار یی جا با وی شد عشقت بر من قریب سحر چه جا بود مریضا در محلمات نبت مریضا حوی به مه جا بود لذیذ پول زیاد و باده و یار جوان لذیذ یه وعده وصل بتان نیست کره عد صداقت نیست عشاق سحر کوی شد خط بکشند مریضی رده مشتاقان داده سرش سر نیت سحر کو شد است