Page 429

غزلیات بفهم کا درمیدان عشق انکه قدم بصدق در راه تو کردی بکام میماند روا جفای تو چون کوثر است ناب میدانه زول چشمه او شربت طاب میداند در اینک دیده مردمان بهم کجانی بطنز تو به تو پرسم همان در اب میداند بکوی دوست مریضا ضیعی از ان بگزید که در حریم خدا یاری از عذاب میداند کرم دیدم که در بزم خاصه مرا کرد غوشی پناهش نمود قسم دادمش کی بکاه بکعبه دوست اگاهش نمود واکنش باشد که در خامی هم مسلم از تو مه تابانش نمود جان فدای اسش کنم در نه دیوانه عشق است پناهش نمود از وصالش که میشود داستان حل این مشکل حواسش نمود بیخات کشنگ همبرانش تا قیامت از او بکارش نمود ملاذ الکباب چون مریضا ضیعی فتاده در راست دیگری کلش در پناهش نمود دل آرا محبی که آهنگ وفاکرد همه با کسان ترک جفا کرد غلام ابروان در کعبه شارت نیاز از خودت رها کرد دل عشاق را از خود تب کرد بمدلش در شقایقان سرامد تمام حاجت دلها روا کرد طبیب این دردهای عاشقان شد زغایب انندش دوا کرد ای مریضا ضعی گنج خلوت مایه اتزو کیست چون بخلوت غیر زحمت مطلبی حاصل نمیشد تیر عشق تو که چون برق شرر میگذرد سوزد هم خرمن دل تا ز جگر میگذرد سینه کردم سپر ناوک هجرت انا این خدنگی است که آسان زسپر میگذرد عشق بازی که بها مانده زادم بمیراث کے بساز طمع ارث پدر میگذرد دلبر ما بود انکه بقصد دل ما دلبرانست که چون رشک قمر میگذرد شک در نافه اهو که گرد شد بخستن عبر بوی غزالهم زبکر میگذرد زحمت روز و شبست گرابیند روزیست رزق هر روز تو با باد سحر میگذرد تا بگرداب غمم بار بفریاد رسد کشتی عمر مرا اب زسر میگذرد رخ چون ماه تمامش شب هجر عیان آفتابیست که مارا ز نظر میگذرد اتش عشق که بر جان مرثا ضیعی افتاد عجبی نیست کز از ابر شرر میگذرد هرحث کعبه مقصود نه پیدا باشد قبله انجاست که روی تو هویدا باشد انچه اثار بهشت است که توصیف کنند جمله در ساحت رخسار تو پیدا باشد کو در این بادیه طی کرده ره مقصدا انکه در عشق تو دیوانه و شیدا باشد کشور عشق وسیع است کز از هر طرفی خانه عاشق مسکین همه پیدا باشد ای مریضا ضیعی شوان راز نهفتن از یار که عیان در براو ستر سویدا باشد بغیر عشق تو دل باختن خطا باشد که در فراق توام ترک جان روا باشد بکسب و کار دگر نیست حاجتی امروز مراد که عشق تو بهتر زکیمیا باشد برون خرام و گلستان ما منور کن که پسرخ تو بگلزار کی صفا باشد روا مدار جفا پیش از این شقایان را که شرط دلبری و حسن در وفا باشد روا و بدیده بیگانگی نباید دید کسیکه با سگ کوی تو اشنا باشد فهم گلی که ملک دیده را بستان میخواند بقای حسن آن شمع شبار فروز دل پروانه را چون برق مجنون از ان راه چون بلی اب حیوان گزینیم وصل آن شوخ پیشین بپیمانه ما را عشرت زندگی می بندد مریضا ضیعی اشکار پیر مجلس مینماید