Page 428

غزلیات نسخه فیض جانان صفحه ۴۲ بحرهای محبت بسیار و تیم پر تموج سحر بالغ است در موسم گل و ه وه چمن و نمکدان شکستن چمن شیر راه عشق را بیداری دیگر است بیماران خمار را در ان طرف مجلسی دیگر است عجب حیره را جرویه و در هم نمی شوند نباشد خوابش دلدادگان بیخر و مال تیمار چشم کردن ایشان مجر ورم می حبیب شیرین لبان خطایچی دیگر است سر از سوادی حقیقت بجز مردان نبود صفت عشق سحر جهنت کسران بود بیوصل بحر مجبت کسان نبود اینجو شاحال کسینکه مناچینی بجهان حدقه وصل برند و غم هجران بتواند شرح فراق تو کس بیان نتواند وصف جمال تو رازبان نتواند رشته اقلیم رایان دو سلطان قطع بکینه تیغ جان ستان نتواند بسته فلک از غم تو راه گلویم هر که گلو بسته شد فغان نتواند زحمت بار جفایش انکه نه پسند راحت و عیشی در این جهان نتواند داغ توام از درون سینه عیان است گرچه زبان در دهان بیان نتواند مرغ دل پر شکسته ام شب یلدا جز سر کوی تو اشیان نتواند گرچه مباچینی وفاندیده ز خوبان باز شکایت ز دلبران نتواند عاشق شیفته دل زنده بماند در یار سر اندیشانش از اتش هجران بود رحمت عشق است که دکر نه عالم سر ورنه این جنبش و امواج ز طوفان غم عشق تو جهان است بجهان بود که گرفت سیم از عشق تو جهان بود چشمه فاشه و باروط بر افروخته است اتش عشق و گرنه جهنت دران حرف دال گل روی بستان ندیده حسرت نمی آید بدین اندیشه عاشق را بجز حیرت نمی آید بجنگ ترک چشم فتنه جویش شد هزاران دل فغان کز کوی دایمن جبیش با نصرت نمی آید شب وصل تو را میخواهم اما تا دم مردن گمانم ایست که در نظاره فکرت نمی آید بمردان کو طبعست دم از مبر و دفا زدن که بوی دوستی از مردم بی غیرت نمی آید مباچینی را هستی تا چند با این چوفا مردم که احباب تو را این شیوه در فطرت نمی آید دانی از عشق تو ما را چه بسر میگذرد انچه بر مردم در بدر میگذرد ادم دوحش زکوی تو گذر نتواند مرغ اگر بگذر د از قوت پر میگذرد روز خوش میطلبم لیک چه حاصل که من از غم هجر تو هر روز بتر میگذرد دوش در صحن گلستان رخش میدیدم جای ابش عرق از سنبل تر میگذرد عاشقان را که سراندر سردار است چه باک هر که در عشق نهد پای ز سر میگذرد محرمانی ز میان رفته که از غایت حرص بدری بحد و در هم زپسر میگذرد گذر یا رب این مباچینی ازین پی حیف از این عمر که چون باد سحر میگذرد دانی که منت فراق بود در دل سنگ ورنه یاقوت و ز مرد بدل کان بود زبان مناچینی هم بر جفایت جان که نشار سر تو تو تخته جان بود وعده وصل آن سنگا دلیم از دم و آه تا بکی در سینه خود در و دل شفقان کی خلاصی یابم از زنجیر زلف یار هرکه بمرداند خال تو در دام او فتاد چون ثبات پنج ملکی بی خلیلی ارگان نا تب و غالم اصلی نبود مدیدان از کانش هجر تو در دلم قرین هستی سابق اعلی گرادید که با زیم ذوق یک سن و چشمه و کوی و گیان که من با صفای عارفی نگار بندم داد کو هم از غیبستان دل از خبا نیند ۱۰۰۱ د انتهای ضحت آدم سحب بارنج خان ده لیسنی بحولی چون نو فزندی داد در شتاخت از ترامی نو ملین بت در نوای نور دلهای بجهان چوان یارب هی