Page 408

نسخهٔ در بحر سخن غواص صفحهٔ ۱۱۰ خطاب بفلک ای چرخ نامش پرور کام دلی بکام ندارم تا کی نشیمن همیشه در بوم شامت آشیانه سازم از بسکه فزون شد غمم شعله برآید ز دل باد ز دامن مزن آتش در داده را دست قضا بشکند شاخ بیریأضی بی سر فگند باغبان نخل ثمر داده را غزلیات در حرف با بانگ نصیحت برسد مردم آزاده را تا که بنوشند نوش در دو جهان باده را نیک و بد و خیر و شر آنچه در آید بپیش عیب نگیرد کسی مردم آزاده را هر که بذات خود طعنه مزن ای عزیز دست گرفتن رواست ز اسب افتاده را عیب فقیران مگو زانکه که دارند دیده بصیر و یدیم زاد شہزاده را یار چو آری بکف عیش کن و دیجفت فرصت عمرش ده شعله مره را داده را یا بسر هرزه در عشق مجو مخمور در صف رندان مخوان مار رخ ساده را قیمت زمان را ده دل تو بر ایشان بند بعد بوسناک دان طائفه ماده را هیکلی مردانگی دیده زما کشته شرم طهور و ادب نیست ز ما زاده را یار بیریأضی بود کوکب اقبال او نسبت دیگر مده بخت خدا داده را حرف تا غلامیست عار ساقیا در گردش مینا قیامت زودتر خیز تا قیامت کنی برپا زمی لبریز کن ساغر مرا کاین نکته دانستم ز قید من خوبان اختیاری هست بردیا نشان و حشت اند ر عشق مطلق جوی این غوغا که از کثرت بخیزد عاصی نثر و شش غوغا سحر خیزی مزا و و مقصد دل را روا سازد دو بر خیز و طاعت کن که این فیض است از ما ز جام باده وحدت توان شد فارغ اکبر اگر موسی صفت نوشی ببندم وادی سینا لباس زہد از تن بر کن و در حلقه پیزو که زهد خشک تزویر است نزد مردم دانا اگر نیرنگ بازی دعوی تقوی مکن هرگز که مخفی نیست کردار عمل از خالق یکتا ز قیس و جمل امیس نو مید است از هرت صداقت دانه آزادی حق است در عقبی بدین شادم که دائم کو هر معنی کفتارم ندارم احتیاجی بر کسی از عالی و ادنی نوشیده در حاشیه کردان می خوانند غزلیات در حرف ثا غم ملک دل چه کنم زانکه نیست در ایگاه چشم و دستار میکشد در بزم عاشقان بگرت چکار میکند از دلبرا نتش جگر عاشقان بسوزد شد در هم فراغ تکیه و دل بکیر بنا بر مین بسا د تو ارمان گذاشتم بکوی یار جمله حسن زانقلاب نزلت غزلیات در حرف جیم ندانم چرا حاک محروم نش پر من با کدام کدام ام فلک دورم دو دازی میکند باد نفتی دلبرم آند همیا بپو سدین گداز دلکشی اور بطبع حلا را بیأضی کل رانی بیاموز از نسیم الغش که می زشتار صنعا مرغ با تصویا حرف الباء زالف بریج فرو هشته در نقاب از یک نگاه می نویسد دو صد کتاب حرف الف مرا از ساحلان در یک کنار نمیرود دام مخون چو میش شلم ارخص لازم حلا بادا زصبای سعادت از نو رسیده پیاما چون دانی بگوم جاستش دینا از عشق و صفتت میسوزد دل آزار از حشرت و هجران خارست بدل کینه میرسند ای بیریأضی بمسکن باز مساکن حبس الم دگران با هجر و داده و دیوانه کر دست دلبری زیبا پشت بدام سازم در امواج ورطه هسی آخر در آبم