Page 406

نسخه فیض ابقا صفحه صبا از ما بگو آن دلبر شوخ جفا جو را دگر قدری بخورشید فلک باقی نماند بذوق هند دعا آموختم اما نشد راغب هوای صحبت کثرت ندارم زانکه بادا بجز نظاره گیر ای چشم آن کمان ابرو هزار شمشیر کج فرع جهانی میتوان کردن بجز خالی که آن سرگردان بر گنج لبات نخل قامت شمشاد را تشبه نتوانم سحر که شد چمن رشک تتن از عکس رخسارش بت رعنا غزال گوشه حشر نمود و گفت دل جمعی ربودی تا پریشان کرده مو را اگر ای مه لقا از پرده بنمائی مه رو را که سودی نیست از درس معلم طفل بدخو را بخلوت خانه دارم شوق بزم وحدت او را نه چند کس دگر صیاد آدم گیر آهو را برخسارش از آن پیوسته دارد تیغ ابرو را که دیده بر لب کوثر عیان بنشسته هندو را که خجلت میدهد قد رسایت سرو دلجو را مگر باد شمالش زد بهم زلف سمن بو را نظر کن شیوه رندانه مست جفاجو را مریضی گر امید رحمت از درگاه حق داری سحرگاهان میفکن از زبانت ذکر یا هو را ای پری پنهان مکن زافسرده دلها روت را ظلم بر ما روت میشد گر ندیدی سنبل خود سوخت جانم از شرار عشقت ای دلبر بی پای بر گل مانده اندر صحن بستان منتظر از تتن آید شتابان صید ترکت شود عالمی سر در کمندت آورد از یک نظر بشنوم تابوت را شاید پس از مرگم بگو لعل خوانم غنچه لبهات را یاقوت جان تا زمانی سیر بیند دیده ماروت را در چه بابل بر بخیرستم هاروت را برق آتش پاک سوزد خرمن باروت را سرو تا چند نهال قامت لجویت را گر غزال چین به بیند نرگس جادوت را گر نگاه ناز چند گوشه ابروت را باز گذارند بر سرورخنه تابوت را یا عقیق است لنگه پهلو میزند یا قوت را مریضی بابل خورشید رخسارت شدی گر نمیبدی طلوع حسن و ماه روت را هر بی دردی و آوازی نخواهد داشت پیر عشق از غصه خالی تو بیمار داشت از ازل چون بلی ایجاد علم مار داشت بهم زدن هر کس باید برودت داشت تیر ما را دست بیچو ناگوار داشت خداوند رزق بدهدار داشت مختار اوست باشد عالم درت داشت حیرت بینم آنکه را دیده ناباور داشت ای نایبی چه داری پیش بیاور داشت بینی آن دغار ایکه شد نار داشت کی توان هرگز به مقصود گشتن بی ریا چونکه بی حب و داد بدنام را برون کشند خاک بر سابت ندیام که سرکشت در تخته محش درش ناچار و فرمان سوزانی ما عقابم گاه خوابی از دم یا سخت خورنده پیانازی نباشد دکریم پیش رود گر کشی و صفت دژخیم را مجتمی خیر آمد خواهد سر افکار بو شش که شد رو سیاه خال لبت بر عارضت تاریخ دارد لیکنی در عقیق لب برنج آتشی تافت باز این دهانم بر نکی هنگام دشنام گفتنشو میبینم تابوت را زان بسته ام تابوت را بل از هوای زعمان عاشقان مگذر گیا فضا باروت بر شرع عشبارون از جفای چرخ میسازد نایبتی ایا ناله کی دارد اثر در پیش کرد کار امروز اگر کویند حشمت مدار کرده پر از غبار حقیقت عذار را از بس با قش هجران گداز ندارم کوچه دردی دیگر به درگاه نبود هیچ حسنی جز خیال تو کنم طواف آن شده بر خطار از باغیان سیاست مکن قیاسی کنم از بس خجل است ز کار دانای مخنه ابروان تو ویران جهان اینک انار بر سر درگاه بارا عاشقان که فروخته شور عالمی سودای عشق یار بود اعتبار ما