Page 277

نسخه ششم عين الوقايع صفحه ۲۷۰ بود هر چه جنبنده در آب خاک خورند و ندارند از آن هیچ باک چو خر مارج آوا زکو کو ند قدم چو افعی دائم سر اسیم شکم خراشید چون خضد و صمبم قدم نامبارک بیدار شوم همه بلا عیت بمان عرو س که که جفت شان ما در و کود کو س همان زیو مویند چون دیو و در لباس حدسد نه هم از جسد زن و مردرا سوی اسبابا ها شده پوشش با بود که خدای مران بدر کا نه از بان عجیب زبان دان شان کل مخکم نیب نه تک کور را در زمین درشت بکیرند و با لان نندش بپشت به حفت بحوانیه زنجیر را بدان سان که سگهای نجبرا بور حوکبا بزانویشان خدایا نبیند کسی رویشان ز مر موی آلوده آن جروت کر سنسکی را توان داد ققوت زسرما و کرماندارند باک نه سنگد و آهن نه از آب وخاک ندارند کاری بجز خوردو حوایت ندانند چیزی بجز نان و آب بچنگ اند رآیند خرد و بزرگ بچنگال و دندان چودرند و کرگ چو در پیش کیرند راه کریز بخنند بر کو سمن نیز خیز بران قصه پر سنده بنهاد کوش کزان آب دریا در آید بجوش شده است و پر جام ستا هنوز شب افراط افسانه باقی هنوز بهرس بتیر شد شاه سنجید ورا که بیند عجایبای نادیده را از ان سلگین شکر پی کنار کزین کرد شمشیر زن صد هزار برآمد ببالای کومی روان بآهنگ کشور شه خسروان چوشد کوه کبوتر تماشا کهش شد آن سلکین چار بنداوش نه کوهی که روئین تن سخت سر زروز فرو مانده کی سخت تر بود سالها کز برای ستیز ستاده ز سر تا بیانیچ تیز که زنا مر رفتن از هر کران مکس لغز چون مرمر آسمان زنظاره آن هراسان سپا چو نادار از دیدن قرض خواه نظر از بلندیش کوته کند زمین آبندش آسمان بلند در افت د کله از سر مهر و مآ کند ار بالاش کاهی نگاه زبان چو تخمیش آمد بآب خورد آب از چشمه آفتاب برنگش فلک سبزه دلپذیر ببر غاله آسمان در اشیر پلنگش ده و پنجه در روی ماه از ان روی ماهت کلفتی سیاه منش عقابش کشد صید مرغ فلک بو د آشیانش فر از فلک ستاره زآخرا پیراخش در خشنده چون ژاله در رو بخش در آن سنگلاخ آن دران کردیک و طنکاه دیوان مردم ریگا که دیوی چو کفت صفیمان شنتش وطن سنگلاخ و تو نیش سکنت همان روز آنکوه را بید رنگ نمودند قسمت بمردان جنگ میان جست کردند چابک روان هنر در سر دست و پادرو آن دویدند بالا کردا کروه بروی کمر با چو نخجیر کوه چو دیدند ایرانیان دلیر که سر بر زد از کوه شمشیر و تیر غریوی برآمد ازان بد رکان بکین تیز دندان شد ندان پنهان نخستین سوی سنگ بردند تو فرادان سر و رو د در بهم شکست بان هم کشادند بازو تیر برآمد ازان دیو سارانتی نیر زآمد شد سنگ و تیر خدنگ زمین و سما بر د و شد تنک زپایان چو تیری ببالا شد شبابت درین چرخ د آلاست زبالا چو سنگی بزیر آمدی زکاو زمین بانک شیر آمدی طراقا طراق کران سنگها همی رفت بر سوفیر سنگها شبابشاب پیکان الماس کون بفرسودران کرد سیلاب خون چو دیدند دیوان خولادتینک که آهن نخواهد شکستن سنک خروشان سبوی نشیب فراز دویدند چون تیر خورده کراز بدان شیر مردان در آویختند بدندان و چنگال خون نیختند بدندان یکی کند بینی و روی چو ضمهای خون در شیش ان کیز بچنگال برکند آن یک سری زکیش در غضب یه سبو دیگری دکر را یکی برد بالای دست زکفش برزمین دست دکرون مشت بر مشت بسی چیز بخیری و شیر شاه بلومغان آیم و و دو سپاه دلیران ستادند و باز دست ستادان در آمیختند از ایشان نکردندازان دیو ساران کی گرفتندشان در میان نی نی از ان فرقه خون انقدر ریختند که از چشتر آن سیلها بر نخین چو بیچاره